tag:blogger.com,1999:blog-14526031649094667312009-10-24T14:38:08.730+05:30PrAsIhttp://www.blogger.com/profile/03682332159546973852Prasad.Tamhankar@gmail.comBlogger20125tag:blogger.com,1999:blog-1452603164909466731.post-40120928970711942872009-10-24T14:34:00.001+05:302009-10-24T14:35:57.202+05:30<div><div>कारखानीसांनी दरवाजा उघडला. समर्थांचे नामस्मरण करुन मी आत शिरलो. आत शिरल्या शिरल्याच आपण एखाद्या वेगळ्या जगात प्रवेश केला आहे हे जाणवले. छातीवर कसलेतरी ओझे वाटायला लागले, थोडेसे गुदमरल्या सारखेही वाटत होते. एक विचित्र काहीतरी सडल्यासारखा वास हॉल मध्ये पसरला आणी तयच क्षणी जयराजने हॉल मध्ये प्रवेश केला.</div><div><br /></div><div>माझी त्याची नजरानजर होताच तो क्षणभर चरकलाच पण मग ह्या वेळेची जणु तो वाटच बघत असल्या सारखा निर्लज्ज हसला. आम्ही दोघेही एकमेकांच्या नजरेत रोखुन पाहु लागलो. माझी जयराजच्या आत जे काही होते त्याची ओळख पटवण्यासाठी धडपड सुरु झाली, त्याची सुद्धा भवतेक तीच धडपड चालु असावी. एका सावध क्षणी मला त्याची ओळख पटली, माझा शत्रु मी ओळखला.. तो कालसर्प होता. तोच तो खांडव वनात मारला गेलेला आणी मग पुन्हा पुन्हा या सृष्टीत प्रवेशासाठी आतुर झालेला.</div><div><br /></div><div>कालसर्प हा खरेतर नागवंशी. इच्छाधारी सर्प आणी असुर कन्या ह्यांच्या मिलनातुन जन्माला आलेला एक घातकी जीव. आईकडुन आसुरी शक्ती आणी बापाकडुन हवे तेंव्हा सर्पात रुपांतर व्हायची शक्ती प्राप्त झालेला कालसर्प म्हणजे एक दुष्ट शक्तींचा एकत्र झालेला समुहच होता.</div><div><br /></div><div>जस जसा तो मोठा होउ लागला तस तशा त्याच्या विध्वंसक कारवायाही वाढु लागल्या. अशा माणसाची योग्य ती किंमत ओळखुन जरासंधानी त्याला आपल्या गोटात सामील करुन घेतला. मथुरेवर स्वारीच्या वेळी ह्या कालसर्पाचा पुरेपुर उपयोग करुन घ्यायची त्याची इच्छा होती.</div><div><br /></div><div>पण घडले भलतेच बलरामाकडुन दारुण पराभव पत्करुन कालसर्पाने पलायन केले. जखमी झालेल्या कालसर्पाने एका गुहेचा आश्रय घेतला. काही कालावधी नंतर मांस, मद्य, मैथुनाच्या आहारी गेलेल्या कालसर्पाने ह्या गोष्टींसाठी आजुबाजुच्या वन्य लोकांना त्रास देण्यास सुरुवात केली. शेवटी त्याचा उन्मत्तपणा येव्हडा वाढला की वनातुन प्रवास करणार्‍या जमदग्नी ऋषींना अडवुन त्यांच्यावर शस्त्र उगारण्यासही त्याने कमी केले नाही. संतापलेल्या जमदग्नींनी तु कायमचा अंध होउन सर्प रुपातच खांडववनात जाउन पडशील असा त्याला शाप दिला. जमदग्नींच्या शापाने ग्रस्त कालसर्प खांडव वनात जाउन पडला. तिथे त्याने कलीची आराधना सुरु केली. अमरत्व आणी जिवनभर आकंठ मद्य, मास, मैथुनाचा उपभोग हेच त्याचे ध्येय उरले. </div><div><br /></div><div>अर्जुनाने खांडव वनाचे दहन केल्यावर कालसर्प आपले शरीर मरताना कलीला अर्पुन गेला. त्याच्या भक्तिने प्रसन्न होउन कलीने त्याला त्याच्या मालकीच्या युगात अनेक वरदान व युगाच्या अंतापर्यंत चिरतारुण्य बहाल केले. पण त्याच्या दुर्दैवाने पृथ्वी बिंदुच्या कुठल्याच सींमावरुन त्याला आत प्रवेश मिळत न्हवता. कित्येकदा त्याने आपल्या असुरी , घातकी शक्तीचा वापर करुन आत प्रवेशाचा प्रयत्न केला अथवा प्रवेश केला पण प्रत्येकवेळी तो दंडीत होउन कक्षेबाहेर फेकला गेला होता. शेवटी त्याच्या सारख्या दुरात्म्यांना ह्या जगात प्रवेश करण्यापासुन रोकणे आणी कलीला अजुन ताकद वाढवण्यापासुन थांबवणे हेच तर आमचे जिवितकार्य होते.</div><div><br /></div><div>"बरे झाले आलास. मी उद्या कोकणात जावे म्हणतोय, येतोस बरोबर??" जयराजनी मला अचानक प्रश्न केला.</div><div><br /></div><div>"मी आज रात्री कोल्हापुरला निघणार आहे. उद्या संध्याकाळि मी तुला तिथेच गाठतो. खुप महिन्यांच्या गप्पा पुर्‍न करुयात." मी हसत हसत म्हणालो.</div><div><br /></div><div>जयराजच्या डोळ्यात क्षणभर खुनशी भाव चमकले आणी नाहिसे झाले. आश्चर्यचकीत कारखानीस मला सोडायला खालपर्यंत आले.</div><div><br /></div><div>"तुम्ही दोघे खरच तिथे भेटणार आहात ?? ह्या सगळ्यात जयराजच्या जीवाला तर काही धोका नाही ना होणार ?" कारखानीसांनी काळजीने विचारले.</div><div><br /></div><div>"बिलकुल चिंता करु नका, तुमचा जयराज पुर्णपणे बरा होउन लवकरच तुमच्या ताब्यात देतो." मी त्यांना आश्वासीत करत म्हणालो.</div><div><br /></div><div><br /></div><div>आता मला लवकरात लवकर कोकण गाठुन कालसर्पाच्या प्रवेशाचे दार शोधणे आवश्यक होते. ते दार बंद करुन इतर घातक शक्तींना आत येण्यापासुन रोकणे महत्वाचे होते. मी तातडीने रात्रीतच कोकणाकडे प्रयाण केले. पहाटे पहाटे मी जयराजच्या आत्याच्या वाडीत शिरलो. इथेच कुठेतरी आसपास तो प्रवेशबिंदु असणार होता. मी नामस्मरण करत अलख जागवला आणी तिथल्याच एका खडकावर समाधी लावली.</div><div><br /></div><div>काही वेळातच मला तो प्रवेशबिंदु सापडला. प्रभु रामचंद्रांचा जयजयकार करत मी संरक्षक सुत्राने तो मार्ग बंदीस्त केला. एक काम तर झाले होते, खर्‍या कामाला मात्र आता रात्रीच सुरुवात होणार हे निश्चीत होते. सुर्यवंदना करुन मी आधी समुद्राय यतेच्छ डुंबुन घेतले. पोटातल्या कावळ्यांनी पुन्हा एकदा मला मर्त्य जिवनात ओढुन आणले.</div><div><br /></div><div>पोटपुजा करुन आधी एक मंदीर शोधुन काढले. प्रभु कृपेने ते श्रीरामचंद्रांचेच मंदीर निघाले. आत भगवान परशुरामांचीही एक सुंदर मुर्ती प्रतिष्ठीत होती. पुजार्‍यांची परवानगी घेउन मी मंदीरातच ध्यान लावले. </div><div><br /></div><div>अधिकाराचा वापर करण्याआधी जगनियंत्रकाची परवानगी घेणे मला महत्वाचे वाटत होते. माझा रामनामाचा घोष इच्छीत स्थळी पोचला असावा. </div><div><br /></div><div>"अपरांतक्षा तुझ्या हाकेमागचे कारण मी जाणुन आहे. वत्सा ज्या कार्यासाठी तुला नेमले आहे ते तु पुर्ण करशील ह्याबद्दल शंकाच नाही. जा तुझ्या आज्ञेशीवाय ह्या पृथ्वीकक्षेत प्रवेश करणार्‍या उद्दाम कालसर्पास ठेचुन काढ. यशस्वी भव"</div><div><br /></div><div>"प्रभु परंतु अनेकदा वेगवेगळ्या मितित भिरकाटुन दिलेला हा कालसर्प पुन्हा पुन्हा प्रयत्न करुन त्या मितितुन सुटका करुन घेत पृथ्वी प्रवेशाचे प्रयत्न करतच असतो. हे कुठवर चालणार प्रभो?"</div><div><br /></div><div>"अपरांतक्षा अरे मिळालेले ज्ञान विसरलास ? शक्तीचा नाश संभव नाही. तसा प्रयत्नही करु नकोस. निसर्गनियमा विरुद्ध जाण्याचा अधिकार कोणालाच नाही. अगदी मलाही नाही ! जा तुझे नेमुन दिलेले कार्य निसंकोचपणे पुर्ण कर. यशस्वी भव !"</div><div><br /></div><div>आज कित्येक वर्षांनंतर मी हा पवित्र आवाज ऐकला होता. माझ्या चित्तवृती एकदम प्रफुल्लीत झाल्या होत्या. मंदीरातही एक प्रकारचा पवित्र गंध पसरुन राहिला होता.</div><div><br /></div><div>"जय शिराम" मी नामघोष केला. ह्यावेळी पुन्हा एकदा माल माझ्या बरोबरीने अनेक आवाज हा घोष करीत असल्याचा अनुभव आला. कानात खडावांचा ध्वनी उमटला आणी मी अत्यंत आदराने हात जोडत डोळे उघडले.</div><div><br /></div><div>सुर्यदेव अस्ताला निघालेच होते. मी समुद्राकडे म्हणजेच त्या प्रवेश बिंदुकडे प्रयाण केले. तो इथेच भेटणार होता.. कालसर्प. त्यानी इथुन प्रवेश तर मिळवला होता पण ह्या बिंदुच्या विशीष्ठ परिघाबाहेर त्याच्या शक्ती क्षीण होत्या. त्याला संघर्षासाठी इथेच यावे लागणार होते हे मी जाणुन होतो. त्याचवेळी अचानक...</div><div><br /></div><div>अचानक समोरुन कोणीतरी येताना दिसले. चंद्राच्या प्रकाशात व्यक्ती दुरुन तरी ओळखीची वाटत होती. ते नाना होते, होय नक्कीच. नाना इथे ? ह्यावेळी ? मी हा विचार करत असतानाच मी सरळ सरळ फेकलो गेलो आणी लांब रेतीत जाउन पडलो.</div><div><br /></div><div>"पृथ्वीच्या रक्षकांचा प्रमुख अपरांतक्ष असा माती खात का पडलाय ?" नाना म्हणाले.</div><div><br /></div><div>मी हसत हसत कपडे झटकत उभा राहिलो.</div><div><br /></div><div>"अरे किती बालीश चाळे करशील रे कालसर्पा ?" मी फसीन , घाबरीन वगैरे गैरसमज तर करुन घेतला नाहियेसना ?" मी प्रत्युत्तर देत म्हणालो.</div><div><br /></div><div>थोड्याशा सावध मुद्रेत असलेला नानांच्या रुपातील कालसर्प आता मुळ रुपात प्रकट झाला.</div><div><br /></div><div>"ओह्ह ! ओळखलेस तर मला. हरकत नाही, मरण्या आधी कोणाकडुन मरणार आहे हे तर तुला कळले." कालसर्प दहाडला.</div><div><br /></div><div>"कालसर्पा अजुनही वेळ गेली नाहिये. त्या सर्व शक्तीमान जगनियंत्याला शरण ये. मी तुला शेवटची संधी देत आहे."</div><div><br /></div><div>"मुर्ख द्वारपाला ! ह्या युगाचा स्वामी माझा मालक 'कली' आहे. प्रचंड शक्तीचा स्वामी ! तुझ्या ह्या वल्गना बंद कर आणी तुच माझ्या स्वामी कलीला शरण ये. सुखात लोळशील." कलसर्प उदगारला.</div><div><br /></div><div>दुसर्‍याच क्षणी मी प्रभुचे नाव घेत कालसर्पावर प्रहार केला. वादविवादाचा आता उपयोग न्हवता. शासन हाच आता अंतीम उपाय होता.</div><div><br /></div><div>"बंद कर ह्या पुरातन शक्तीचे प्रदर्शन. असल्या वारांना पुरुन उरीन मी आता." कालसर्पाने दर्पोक्ती केली.</div><div><br /></div><div>दुसर्‍याच क्षणी माझ्या डोळ्यापुढे अंधारी आली. कालसर्प मला एका वेगळ्याच मितीत ओढु पाहात होता, ज्याचे संपुर्ण स्वामीत्व त्याच्याकडे होते. तिथला अणु रेणु त्याच्या हुकुमाखाली होता. हे टाळायला हवे होते, त्या मितीत कालसर्प मला निश्चीतच जड गेला असता.</div><div><br /></div><div>रामनामाचा जप करत मी बंधनपाश फेकुन कालसर्पाला माझ्यासह पुन्हा एकदा माझ्या कक्षेत ओढुन घेतले. संतापलेल्या काल्सर्पाने आता मात्र निर्णायक घावाची तयरी केली असावी. काही क्षण डोळे मिटुन तो काही मंत्राक्षरे पुटपुटला... दुसर्‍याच क्षणी आजुबाजुला काळ्या ढगांची गर्दी दाटली, काही क्षणातच कालसर्पाच्या हातात 'कालदंड' प्रकट झाला.</div><div><br /></div><div>आता मात्र मी हतबद्ध झालो. कालसर्पाने हा अघोरी दंड कसा आणी कधी प्राप्त केला हेच मला कळेना. यमधर्माकडुन कठोर तपश्चर्या करुन कलीने हा प्राप्त केला होता. आणी आता तो त्याच्या निष्ठावंताच्या हातात होता.</div><div><br /></div><div>कालदंडाचा पहिलाच प्रहार माझे सुरक्षा कवच भेदुन गेला. मी पुर्णपणे असुरक्षीत झालो... जीवनाची अखेर मला समोर दिसु लागली. खरेतर मृत्युपेक्षाही जास्ती वाईट आपण आपले कार्य पुर्ण करु शकलो नाही ह्याचे वाटत होते. शेवटचा प्रयत्न म्हणुन मी कठोर साधनेच्या वेळी प्रभु रामचंद्राकडुन मिळालेली 'तेजस्वीनी शक्ती' जागृत करायचा प्रयत्न करु लागलो... आणी त्याचवेळी माझ्यावर कालदंडाचा दुसरा आघात झाला.</div><div><br /></div><div>हा आघात माझी मंत्रशक्ती अर्ध्याने कमी करुन गेला. आता तर मी येव्हडा दुर्बळ झालो की मला शक्तीचे जागरण करणेही अशक्य झाले.</div><div><br /></div><div>"रामराया धाव रे प्रभु.... " मी मनातल्या मनात आकांत केला. त्याचवेळी तिसर्‍या आणी अंतीम वारासाठी कालदंड माझ्यावर झेपावला.</div><div><br /></div><div>"जय श्रिराम" मी शेवटचे नाम:स्मरण केले. ह्यावेळी मला पुन्हा एकदा तोच अनुभव आला, माझ्या बरोबरीने अनेक आवाज आसमंतात घुमले. मात्र ह्यावेळची जाणीव अधीक ठळक होती. आणी आश्चर्य म्हणजे माझ्यावर झेपावलेला कालदंड एखाद्या संरक्षक कवचाला धडकल्यासारखा परत गेला होता. मी मान वळवुन मागे बघितले आणी आश्चर्याने पाहातच राहिलो. मागे 'ते उभे होते....</div><div><br /></div><div>होय 'ते सर्व' आले होते. माझ्या रक्षणासाठी ह्या धरतीच्या रक्षणसाठी. माझे सखे सोबती .. ह्या पृथ्वीच्या प्रत्येक छेदन बिंदुचे रक्षक. त्यात एक नानाही होते.</div><div><br /></div><div>"वाट कसली पाहतोयस अपरांतक्षा ? दंडीत कर ह्या उद्दाम कालसर्पास. ह्यावेळी त्याला अशी शिक्षा दे की तो पुन्हा असे धाडस करणार नाही." नाना गरजले.</div><div><br /></div><div>ह्या पवित्र आत्म्यांच्या नुसत्या उपस्थीतीनेच माझे बळ चौपट वाढले होते. मी 'तेजस्वीनी शक्तीचे' आवाहन केले. काही क्षणातच अत्यंत तेजस्वी असे ते शस्त्र माझ्या हातात प्रकट झाले.</div><div><br /></div><div>" हे अघोरी कालसर्पा, माझ्या परवानगीशिवाय ह्या छेदन बिंदुतुन अघोरी कृत्ये करण्याच्या इराद्याने आता शिरल्याबद्दल मी ह्या बिंदुचा रक्षक अपरांतक्ष तुला दंडीत करत आहे. मी तुला एकाचवेळी सात मितीत कैद करुन तुला काळाच्या मागील स्तरात बंदीवान करत आहे." येव्हडे उदगारुन मी ते पवित्र अस्त्र कालसर्पावर सोडले. काही क्षण सगळीकडे एक लखलखाट झाला, ते शस्त्र आणी दंडीत कालयवन दोघेही नाहिसे झाले. </div><div><br /></div><div>प्रभुच्या अस्त्राने आपले कार्य चोख बजावले होते.</div><div><br /></div><div><br /></div><div>(समाप्त)</div><div><br /></div><div>(ह्या भागात मी दिलेले जरासंध, जमदग्नी, यम इत्यादींचे सर्व संदर्भ हे काल्पनीक असुन ते फक्त कथेची रोचकता वाढवायला वापरले आहेत.)</div></div><div><br /></div><a href="http://www.zabrigraphics.com/Glitter-Generator/"><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/p.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/r.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/s.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/d.gif" border="0" alt="" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1452603164909466731-4012092897071194287?l=papillonprasad.blogspot.com'/></div>PrAsIhttp://www.blogger.com/profile/03682332159546973852Prasad.Tamhankar@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-1452603164909466731.post-88608885445537909562009-10-24T14:28:00.002+05:302009-10-24T14:38:08.740+05:30<div><div>"अहो मरणार्‍या शेतकर्‍याला एक लाख देता, त्यापेक्षा शेतकर्‍याला जगण्यासाठी पंधरा - विस हजार द्या". </div><div><br /></div><div>कसे वाटले वाक्य ? खरेतर हा आहे संवाद (डायलॉग) तो पण निळु फुलेंच्या तोंडी. चित्रपटाचे नाव 'गोष्ट छोटी डोंगरा एवढी'.</div><div><br /></div><div><img src="http://i42.photobucket.com/albums/e335/PrAsI/People/Goshta.jpg" alt="" /></div><div><br /></div><div>ह्या आणी अशा अनेक शेतकर्‍याची सत्य परिस्थीती विशद करुन सांगणार्‍या संवादांनी आणी प्रसंगांनी भरलेला हा चित्रपट. शेतकर्‍याच्या खर्‍या अडचणी काय आहेत ? शेतकर्‍यावर आत्महत्या करायची वेळ का येते ? सात बार्‍यावरच्या कर्जाच्या नोंदी, सर्कारी बियाणे वाटपाची खरी परिस्थीती, शेतकर्‍यासाठी म्हणुन मिळणारे कर्ज आणी ते मिळवताना येणार्‍या अडचणी, संबंधीत लोकांनी केलेली अडवणुक सगळे अगदी काळजाला हात घालणारे.</div><div><br /></div><div><img src="http://i42.photobucket.com/albums/e335/PrAsI/People/gosh-choti-dongara-yevadhi.jpg" alt="" /></div><div><br /></div><div>शेतकर्‍याच्या प्रश्नाला वाचा फोडणारे म्हणुन बरेच चित्रपट येउन गेले आणी येतील, पण बळीराजाच्या खर्‍या प्रश्नांची आपल्यासमोर मांडणी करणारा चित्रपट म्हणुन 'गोष्ट छोटी डोंगरा एवढीची' दखल निश्चीतच घ्यावी लागेल.</div><div><br /></div><div>कथेची उत्कृष्ट मांडणी आणी त्याला कलाकारांच्या अभिनयाची तेव्हडीच मिळालेली अप्रतिम साथ हे ह्या चित्रपटाचे वैशीष्ठ्य म्हणता येईल. भरत जाधव आणी मकरंद अनासपुरेचा चित्रपट म्हणले की आजकाल पळुनच जावेसे वाटत होते, अशावेळी मकरंद अनासपुरेचा ह्या चित्रपटातील संयत अनुभव अत्यंत सुखावुन जातो. मकरंदनी नेहमीप्रमाणेच अतिशय समजुन उमजुन हि भुमीका केली आहे. कारकिर्दीत त्याला मिळालेली एक आव्हानात्मक भुमीका असा हिचा उल्लेख करायला हरकत नाही. </div><div><br /></div><div><img src="http://i42.photobucket.com/albums/e335/PrAsI/People/33m7eqv.png" width="500" height="272" alt="" /></div><div><br /></div><div>नागेश भोसले हा असाच अजुन एक ताकदीचा अभिनेता. देहबोली आणी आवाजाचा पुरेपुर फायदा कसा उठवावा हे ह्या अभिनेत्याकडुन शिकुन घ्यावे. ह्या चित्रपटात त्यानी मकरंदच्या गरीब शेतकरी मित्राची भुमीका साकारली आहे. कुटुंबासाठी धडपडणारा, पैशाची कायमच अडचण असतानाही शहरातुन आपला मित्र मकरंद आलेला बघुन त्याच्यासाठी श्रिखंड आणणारा, कर्जाच्या डोंगराखाली बैल विकावा लागल्यावर स्वत:ला नांगराला जुंपणारा नागेश भोसले काळजात घर करुन जातो.</div><div><br /></div><div><img src="http://i42.photobucket.com/albums/e335/PrAsI/People/44.jpg" alt="" /></div><div><br /></div><div>शेवटी हालाखीच्या परिस्थीतीमुळे आणी कर्जाच्या डोंगराखाली हा नागेश भोसले किटकनाशक पिउन आत्महत्या करतो तो प्रसंग तर डोळ्यात पाणी आणणारा. रात्री उशीरा अडखळत परत आला म्हणुन बायकोची आणी मित्राची बोलणी खाताखाता, "दारु पिउन आला का?" विचारल्यावार नागेश भोसले म्हणतो "दारु नाही, किटकनाशक प्यायलोय..." बास, संपुर्ण थेटरच आपल्या डोळ्याभोवती गरकन फिरल्यासारखे वाटते.</div><div><br /></div><div><img src="http://i42.photobucket.com/albums/e335/PrAsI/People/14ukkna.png" width="500" height="272" alt="" /></div><div><br /></div><div>शेतकर्‍याला कर्जासाठी, सरकारकडुन होणार्‍या बियाणे पुरवण्यासाठी वेळोवेळी कसे नाडले जाते, प्रत्येक ठिकाणी टेबलाखालच्या पैशासाठी कशी अडवणुक होते, पावसाचा लहरीपणा, २२/२२ तास गायब असणारी विज ह्या सगळ्याचे विदारक चित्र दिग्दर्शकाने साकारले आहे. चिकुच्या मिळालेल्या ५/- रुपायाच्या सरकारी चेकसाठी ५००/- पेक्षा जास्त पैसे भरुन बॅंकेत शेतकर्‍याला खाते उघडावे लागते हि माहिती ऐकुन तर डोक्याला हात लावायची पाळी येते. </div><div><br /></div><div>शेवटी जेंव्हा मकरंद अनासपुरे "एक माणुस म्हणून तरी शेतकर्‍याचे अस्तीत्व मान्य करा" असे कळवळुन म्हणतोना तेंव्हा कुठेतरी आपल्याला आपणच गुन्हेगार असल्यासारखे वाटायला लागते. </div><div><br /></div><div>मकरंद अनासपुरे, कै. निळुभाउ फुले, नागेश भोसले, सयाजी शिंदे, माधवी जुवेकर, मधु कांबीकर अशा उत्तमोत्तम ताकदीच्या कलाकारांचा सुंदर अभिनय ह्या चित्रपटाची जमेची बाजु आहे. चित्रपटात अधुन मधुन वाजणारे शिर्षक गीत मात्र डोक्यात जाते येव्हडाच काय तो चंद्रावर डाग म्हणायचा. आधी हा उपदव्याप अजय - अतुल ह्या संगितकारांचा(?) असावा असे वाटत होते पण नंतर तो शैलेंद्र बर्वे ह्या संगीतकाराचा आहे असे जालावर शोध घेता कळाले.</div><div><br /></div><div>एकुणच बळीराजाचे खरे वास्तव जाणुन घेण्यासाठी हा चित्रपट निश्चीतच पहा.</div></div><div><br /></div><a href="http://www.zabrigraphics.com/Glitter-Generator/"><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/p.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/r.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/s.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/d.gif" border="0" alt="" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1452603164909466731-8860888544553790956?l=papillonprasad.blogspot.com'/></div>PrAsIhttp://www.blogger.com/profile/03682332159546973852Prasad.Tamhankar@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-1452603164909466731.post-91284971575765923062009-07-16T12:53:00.002+05:302009-07-16T12:56:12.748+05:30<div><p>"आई ग ! येव्हडे चालत जायचे आता ? देवांचे वगैरे बरे होते राव, हे असे डोळे बंद करुन 'रुम बाहेर' असे म्हणाले असते तर डोळे उघडले की रुम बाहेर उभे दिसले असते, मी मनात म्हणालो आणी मगाशी गमतीने मिटलेले डोळे उघडले आणी.... फक्त चक्कर येउन पडायचा बाकी राहिलो... मी आमच्या रुमबाहेर उभा होतो.<br />--------------------------------------------------------------------</p><p></p><p>माझ्यातल्या न जागलेल्या बर्‍याचशा शक्ती आता हळुहळु जागृत होत आहेत ह्याची जाणीव मला त्या क्षणी झाली.</p> <p>सकाळी लवकर उरकुन नानांच्या भेटीला धावलो. मी पोचलो तेंव्हा नानांची पुजा चालु होती, रामरक्षा म्हणता म्हणता माला एका हातानी बसायची खुण करत नाना पुन्हा पुजेत मग्न झाले. नानांच्या बरोबरीने न कळत मीही खड्या आवाजात रामरक्षा म्हणत त्यांना साथ द्यायला सुरुवात केली. काही वेळाने मला जणु काही ती खोलीच त्या आवजाने भरुन गेली आहे असे वाटायले लागले. रामरक्षा म्हणणारे फक्त आपल्या दोघांचेच आवाज नाहीयेत ,खुप जणांचे आवजही त्यात सामील आहेत असे राहुन राहुन वाटत होते, ह्या खोलीत आपल्या शिवाय सुद्धा अजुन कोणीतरी आहे अशी एक विचित्र भावना मनात दाटुन येत होती.</p> <p>"करायची सुरुवात ?" नानांनी माझ्याकडे बघुन विचारले.</p> <p>काय ? कसली ? ह्या कसल्याही चौकशा न करता मी आज्ञाधारकपणे मान हलवली. आणी तेथुन सुरु झाला माझ्या खडतर साधनेचा काळ......</p> <p>"अपरांतक्षा, या आधी सुद्धा आपण बर्‍याचदा विनाशक शक्तींशी मुकाबला केला आहे, कधी तुझ्या नेतृत्वाखाली तर कधी अन्य कोणाच्या. ह्या प्रत्येक संघर्षाची, त्यात वापरल्या गेलेल्या साधनांची, विरुद्ध शक्तीच्या ताकदीची आणी मुख्य म्हणजे आपले मित्र कोण आणी शत्रु कोण ह्याची जाणीव तुला पुन्हा प्राप्त होणे हे सर्वात महत्वाचे आहे.</p> <p>"होय गुरुदेव" मी पुटपुटलो. माझ्या संबोधनात पडलेला फरक बघुन नाना अस्पष्टसे हसले.</p><p></p><p>"अपरांतक्षा मला तुझे सहकार्य अपेक्षीत आहे, मी आता तुझ्या जुन्या जाणीवा अजुन स्पष्ट अजुन ठळक करण्याचा प्रयत्न करणार आहे. ह्या प्रवासात तुला वेगवेगळे अनुभव येतील, वेगवेगळी दृष्ये दिसतील पण तु फक्त एक मुकदर्शक आहेस हे लक्षात ठेव. तु फक्त भुतकाळ पाहणार आहेस, त्यात हस्तक्षेप करायचा तुला अधीकार नाही" नाना काहिशा करारी स्वरात म्हणाले.</p> <p>मी आज्ञाधारकपणे मान डोलावली. नानांनी रामनामाचा गजर करत माझ्या डोक्यावर आपला हात टेकवला. काही क्षणातच मी समाधी अवस्थेत पोचलो, माझ्या डोळ्यासमोरुन अनेक घटना, कालचक्रे धावायला लागली.</p> <p>सर्वात आधी मला दिसले एक नयनरम्य पर्वतशीखर आणी तेथेच एका वृक्षाखाली बसलेलो मी, माझ्या भोवताली पसरलेला अगम्य, गुढ प्रकाश आणी त्याच वेळी मनात उमटलेला तो दिव्य आवाज "भद्रशुला ते येत आहेत. अमोघ शक्ती, अमोघ ज्ञान भांडार तुझ्यावर रीक्त करायला ते येत आहेत." त्यानंतर दुरुन भगव्या छाटीत दमदार पावले टाकत येणारे नाना मला दिसले.</p> <p>"गुरुदेव" मी त्यांच्या पायावर लोटांगण घातले. अत्यंत प्रेमानी मला आपल्या छातीशी लावुन धरत गुरुदेवांनी मला बसते केले. "</p> <p>तुझी परिक्षा पुर्ण झाली भद्रा, ह्या अमोघ ज्ञान भांडारासाठी तु आता मानसीक आणी शारीरीकरीत्या उत्तम प्रकारे तयार झाल आहेस." गुरुदेव म्हणाले.</p> <p>त्यानंतरचा तो साधनेचा आणी शक्तीग्रहणाचा खडतर प्रवास, गुरुदेवांनी पुन्हापुन्हा मला म्हणायला लावुन , घोकुन घेउन मला दिलेले ते अमोघ मंत्र, अनेक विविध शक्ती, त्यांची पुजा, त्या शक्तींचा वापर त्यांचे संवर्धन, ह्यासर्वासाठी घेतलेले अविरत कष्ट.... सगळे सगळे काही माझ्या डोळ्यासमोर एखाद्या चलचित्रा सारखे दिसत होते.</p><p></p><p>अशाप्रकारे अनेक खडतर दिवसांनतर एकदिवशी गुरुदेवांनी मला जवळ बसवुन घेतले आणी म्हणाले "भद्रा, तु आता माझ्या येव्हडाच ज्ञानी आणी शक्तीशाली झाला आहेस, परिपुर्ण मी म्हणणार नाही कारण त्या साठी अजुन बराच अवधी आहे. माझे कार्य आता संपले, मी आता पुर्वेकडे कुच करीन. भद्रा भगवंताच्या इच्छेनुसार तु आता सागर किनारी प्रस्थान करावेस"</p> <p>आणी मग काही काळासाठी तो एकांत समुद्रकीनाराच माझ्या आयुष्याचा अविभाज्य अंग बनुन गेला. मी आणी माझी साधना, तपश्चर्या बस. परंतु कालचक्रात बदल हे घडतच असतात. हळुहळु माझ्या किनार्‍यावर कोळ्यांची वस्ती वाढली, मग छोटासा बाजार उभा राहिला , मग त्यांच्या पुज्यनीय शक्तींची मंदीरे आली, हळुहळु एक वस्तीच उभी राहिली. मी मात्र ह्या सर्वापासुन निर्विकार होतो, माझा त्यांना व त्यांना माझा कधीच त्रास झाला नाही. उलट मदतच व्हायची.</p> <p>आणी एक दिवस अचानक काहितरी चुकले, समुद्राने नुसते थैमान मांडले, चारी दिशा काळोखुन आल्या आणी आयुष्यात पहिल्यांदाच मला अतिशय अस्वस्थ, अभद्र जाणीवा व्हायला लागल्या... वाईट शक्तीच्या वावराच्या खुणा जाणवायल लागल्या. त्या रात्री मला माझी कामगीरी बहाल करण्यात आली, त्या अगाध शक्तीकडुन, भगवंताकडुन मला आदेश प्राप्त झाला होता, "<strong>भद्रा ह्या क्षणापासुन मी सृष्टीपालक, ह्या पृथ्वीबिंदुचा रक्षक म्हणुन तुला अधीकार प्रदान करतोय. ह्या पुढे ह्या कक्षेतुन तुझ्या आज्ञेशीवाय देव,दानव,मर्त्य, जलचर, उभयचर कोणत्याही शक्तीला प्रवेश नाही. ह्या पुढे हय नियमाचे उल्लंघन करणार्‍याला सर्वशक्तीनीशी दंडीत करण्याचे पुर्ण अधीकार मी तुला प्रदान करतोय भद्रा. ह्या पुढे ह्या अपरांत भुमीच एकमेव रक्षक तु आहेस, तु अपरांतक्ष आहेस. यशस्वी भव."<br /></strong></p><p><b></b></p><b><p><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;">कहितरी गुढ, अगम्य, अमानवी ह्या जगात प्रवेश करायचा प्रयन्त करत होते आणी त्याच्यापुढे खंबीर आव्हान म्हणुन मला उभे राहायचे होते. इतक्या वर्षाची साधना, ज्ञानप्राप्ती ह्या संघर्षासाठीच होती. </span></p> <p><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;">त्यानंतर घडलेला तो संघर्ष... कधी मानसीक तर कधी शारीरीक पातळीवर लढल्या गेलेल्या लढाया, ती मानसीक आंदोलने, त्रिमितिच्या कक्षा भेदुन झालेला पाठलाग आणी शेवटी मला मिळालेले यश. सगळे सगळे मला अगदी लख्ख दिसत होते. त्यानंतर कित्येकदा कालचक्र फिरले , कित्येकदा त्या बिंदुवरुन अभद्रानी प्रवेशाचा प्रयत्न केला आणी प्रत्येकदा मी त्याला रोखत राहिलो. आज त्या जाणीवा पुन्हा जागृत झाल्या, मला स्वत:ची ओळख पटली.</span></p> <p><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;">मी शांतपणे डोळे उघडुन नानांकडे पाहिले, उभा राहुन आधी देवघरासमोर आणी मग नानांना साष्टांग दंडवत घातले.</span></p> <p><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;">"मी जागृत झालोय गुरुदेव, माझ्या जाणीवा जेणीवा, माझे ज्ञान माझ्या सर्व शक्तींसह मी तयार आहे संघर्षासाठी." मी वदलो.</span></p> <p><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;">"अपेक्षेपेक्षा फार लवकर जागृत झालास अपरांतक्षा. मोठे सामाधान वाटले. आता तु तुझ्या नेहमीच्या आयुष्याकडे वळ, योग्य वेळ येताच तुला आपोआप त्याची जाणीव होईल" नाना स्मितहास्य करत म्हणाले.</span></p> <p><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;">त्यानंतरचे काही दिवस हे अतिशय समाधानाचे व असीम शांततेचे होते. माझ्या वागण्या बोलण्यात एक प्रकारचा मृदुपणा आला होता. हा कालखंड कधी संपुच नये असे वाटत होते, पण मनाचा एक कोपरा मात्र कायम सावध होता. माझ्या रोजच्या साधना, प्रार्थना मी बिनबोभाटपणे पुर्ण करत होतो. माझ्या इतक्या दिवसांच्या सुप्त पडुन राहिलेल्या शक्ती आत जागृत झाल्या होत्या, त्यांना साधनेची धार चढवुन पुन्हा लखलखीत करणे फार आवश्यक होते.</span></p><p></p><p><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;">मेंदु सतत त्या येणार्‍या संघर्षाच्या विचारत गर्क असायचा, गुरुदेवांनी सांगीतलेली वेळ कधी येणार ह्याची मलाही उत्कंठा लागलेली होती. आणी ध्यानी मनी नसतानाच नानांचे नाव घेत अचानक आज हे कारखानीस माझ्यापर्यंत पोचले होते. </span></p> <p><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;">"मी शरद कारखानीस, जयराज माझा जावई" कारखानीसांनी स्वत:ची ओळख करुन दिली.</span></p> <p><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;">"मी प्रसाद, जयराजचा मित्र. पण तुम्ही नानांच्या ओळखीनी आलात ना?" मी विचारले.</span></p> <p><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;">"हो , म्हणजे त्याचे काय आहे नाना मला गुरुंच्या जागी. अनेक कौटुंबीक अडी अडचणीच्या वेळी मी त्यांचाच सल्ला घेतो.पण ह्यावेळी मात्र त्यांनी मला तुमच्याकडे जाण्याचा सल्ला दिला." कारखानीसांनी स्पष्टीकरण दिले.</span></p> <p><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;">"मला पुर्ण माहिती द्याल का ? " मी विचारले.</span></p> <p><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;">कारखानीसांनी आधी रुमाला कढुन स्वत:चा चेहरा पुसला. ते कुठल्यातरी घटनेमुळे खुपच अस्वस्थ, घाबरलेले दिसत होते. मी शांतपणे रामरायाचे नाव घेत त्यांच्या हातावर हात ठेवुन त्यांना दिलासा दिला.</span></p> <p><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;">"शरदराव ह्या जगात अनेक गुढ, अगम्य गोष्टी घडत असतात, बर्‍याचशा घटनांचे मानवीय पातळीवर स्पष्टीकरण सुद्धा करणे शक्य नसते. माझा तुमच्या बोलण्यावर पुर्ण विश्वास आहे, बोला तुम्ही." मी त्यांना आधार दिला.</span></p> <p><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;">माझा हात तसाच हातात दाबुन ठेवत कारखानीसांनी सांगायला सुरुवात केली.<br />"जयराजच्या वागण्या बोलण्यात आजकाल फार फरक पडलाय हो. मध्ये ६ महिन्यांसाठी त्याची गुजरातला बदली झाली होती त्यामुळे माझी मुलगी आणी नातवंडे माझ्याकडेच राहात होती. मागच्या आठवड्यात जयराज अचानक रात्री परत आला तो मद्याच्या अंमलाखाली चुर होउनच.</span></p><p></p><p><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;">"तो जास्ती काही बोलायला उत्सुक नसतोच, बाल्कनीत खुर्ची टाकुन एकटक कुठेतरी बघत बसलेला असतो. खाण्यापिण्याची शुद्ध नाही. मध्येच एकदम उठतो आणी बायको, पोरांना मारहाण सुरु करतो. पुन्हा पुन्हा कोकणात जायचा हट्ट धरुन बसतो. का कळत नाही पण मला कायम त्याच्या आजुबाजुला काहितरी वावरते आहे, तो एकटा नाहिये असे जाणवत राहते. आणी परवा तर ...."</span></p> <p><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;">कारखानीसांनी पुन्हा एकदा रुमाल काढुन आपला घाम टिपला.</span></p> <p><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;">"परवा रात्री मला कसली तरी चाहुल लागली म्हणुन मी उठुन हॉल मध्ये आलो. जयराजच्या रुममध्ये डोकावलो तर आत जयराज न्हवता पण त्याच्या बेडवर जे काही होते ... विश्वास ठेवा ते खरच काहितरी अभद्र होते. एखाद्या मोठ्या सरड्याच्या कींवा मगरीच्या आकाराचे असे काहितरी तिथे रांगत होते." मी कसातरी मनावर ताबा ठेवुन माझ्या रुमकडे पळालो. सकाळी दिशा उजाडल्या उजाडल्या मी आधी नानांना फोन लावला. </span></p> <p><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;">"काय म्हणाले ते?" इतक्या वेळ पुर्ण घटनेचा आढाव घेणारा मी म्हणालो.</span></p> <p><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;">"ते म्हणाले, ती वेळ आली तर ! कारखानीस मी देतोय त्या पत्त्यावर ताबडतोब संपर्क साधा." कारखानीसांनी उत्तर दिले.</span></p> <p><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;">"मला तुमचा पत्ता देउन ठेवा कारखानीस, मी रात्री तुम्हाला भेटायला येतोय" मी म्हणालो.</span></p> <p><span class="Apple-style-span" style="font-weight: normal;">संघर्षाच्या नुसते कल्पनेनीच मला स्फुरण चढले होते. त्या रात्री मला तसा थोडासा उशीरच झाला, साधारण १० वाजता मी कारखानीसांच्या घराची बेल दाबली.......</span></p><p></p><p></p></b><p></p><p></p><p></p><p></p></div><div>क्रमशः</div><div><br /></div><a href="http://www.zabrigraphics.com/Glitter-Generator/"><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/p.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/r.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/s.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/d.gif" border="0" alt="" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1452603164909466731-9128497157576592306?l=papillonprasad.blogspot.com'/></div>PrAsIhttp://www.blogger.com/profile/03682332159546973852Prasad.Tamhankar@gmail.com2tag:blogger.com,1999:blog-1452603164909466731.post-58453703820664947162009-07-16T12:50:00.002+05:302009-07-16T12:53:23.442+05:30<div><p>"अरेच्या, बाजारात शामरावांना हाक मार, पाचव्या मजल्यापर्यंत धावत जा, कुत्र्याच्या पिल्लाला वाचव हे सगळे प्रसाद वाटणेच की लेका." नाना उदगारले.<br />मी त्यांच्याकडे पाहातच बसलो, मला काही सुचेचनात. कोणे हा माणुस ? ह्याला सगळे कसे कळाले ? हा खरच इथे राहतो का हा माझ्या पाळतीवर वगैरे आहे ? हा नक्की माणुसच आहे ना ? एकाच वेळी अनेक प्रश्न माझ्या मनात उमटले.<br />------------------------------------------</p><p></p><p>माणुसच आहे रे बाबा, अगदी तुझ्यासारखा हाडामाडासाचा" नाना डोळे मिचकावत म्हणाले.<br />मी त्यांच्याकडे आश्चर्याने पाहातच राहिलो.</p> <p>"चल जरा माझ्या खोलीत बसु" नाना म्हणाले. मी त्यांच्या मागोमाग आज्ञाधारकपणे निघालो.</p> <p>नाना मला समाधीला फेरा घालुन, मागच्या बाजुला असलेल्या बैठ्या खोल्यांकडे घेउन गेले. नानांची खोली एकच होती पण चांगली प्रशस्त होती, तिची उंची विशेषत: नजरेत भरत होती. </p> <p>"बसा स्वामी" नाना गमतीने म्हणाले.</p> <p>मी काहीसा लाजतच नानांच्या बाजुला बसलो. समोर देव्हार्‍यात राम,लक्ष्मण आणी सिता यांची मुर्ती होती, पायापाशी मारुतीराया बसले होते, बाजुलाच पद्मासन लावुन बसलेली रामदास स्वामींची प्रसन्न मुर्ती होती आणी सगळ्यात मागे दत्त दिगंबर शांत चित्ताने उभे होते. त्या दर्शनानेच चित्तवृती प्रफुल्लीत होउन गेल्या माझ्या.</p> <p>नानांची किंचीत हसत माझ्याकडे बघितले आणी समईतला दिवा थोडासा मोठा करत रामरायाला हात जोडले... "रामराया घेउन आलो रे तुझ्या लेकराला, आता तुच ताकद दे त्याला" नाना म्हणाले.</p> <p>मला तर काहीच उमगत न्हवते.</p> <p>"प्रसाद, तुला गेले काही दिवस बरेच विचीत्र अनुभव येतातय ना ?" नानांनी प्रेमळपणे विचारले.</p><p></p><p>"होय नाना, मला खरच काही कळत नाहीये, विचार करुन करुन डोके फुटायची वेळ आली आहे" मी म्हणालो.</p> <p>"खरे आहे, भांडे पुर्ण भरले की दुध थोडे हिंदकळणारच, मी जरा आधीच सावध व्हायला पाहिजे होते" नान काहीशा खेदाने म्हणाले.</p> <p>"तुम्ही काय म्हणता मला काहीच कळत नाहिये नाना" मी म्हणालो.</p> <p>"प्रसाद, नवनाथांचा अवतार का झाला माहितिये तुला ? नानांची विचारले.</p> <p>"हो, कलीला रोकण्यासाठी !" मी फाडकन उत्तर दिले.</p> <p>"अगदी बरोबर, काळ्या शक्तीच्या प्रत्येक अनुयायाला, त्या शक्तीच्या हल्ल्याला तोंड देण्यासाठी भगवंताकडुन कोणाना कोणाची नेमणुक झालेली आहे प्रसाद. <strong>सागर जिथे परशुरामांना वंदन करुन मागे हटलाय त्या पृथ्वीबिंदुचा, त्या अपरांत भुमीचा तु रक्षक आहेस प्रसाद, तु अपरांतक्ष आहेस प्रसाद..... तुझ्या परवानगीशिवाय त्या बिंदुवरुन कोणालाही आत प्रवेश नाहिये, त्या बिंदुशी संबंधीत स्थल, काल, अवकाश ह्यांचा रक्षणकर्ता म्हणुन तुझी नेमणुक आहे अपरांतक्षा,</strong> जागा हो.. आठव स्वत:ला" येव्हडे बोलता बोलता नानांनी माझ्या डोक्यावर हात ठेवला.</p> <p>त्या क्षणी मी माझा असा उरलोच नाही, त्या अनुभुतीचे वर्णन तरी कसे करावे ? क्षणार्धात अनेक फुलांचा सुवास माझे मन, मेंदु भरुन गेला, मी जणु काही एखाद्या समुद्रात लाकडी ओंडक्यासारखा तरंगतोय असा भास झाला, काहि क्षणच हे सुख टिकले आणी मग... </p> <p>मी कुठेतरी खोल खोल काळगर्तेत खेचला जायला लागलो, अनेक जुन्या पुरातन गोष्टी, घटना डोळ्यासमोरुन जायला लागल्या. काय काय न्हवते त्यात ? पुरात रुढी परंपरा, वेगवेगळ्या पिढ्यांचे मानव, प्राणी, राक्षस, भुते, पिशाच्च.. त्यांच्या रुढी, संकल्पना, अस्तीत्वासाठीच्या लढाया, ते जागवले गेलेले दुष्टात्मे, त्यांच्या बरोबर अनेकदा घडलेले प्राचीन संघर्ष.. सर्व सर्व माझ्या डोळ्यासमोरुन सरसरा पुढे सरकत होते आणी अचानक.. हो तो प्रसंग तोच होता, तोच होता अगदी, कोकणात घडलेला, माझ्या आणी जयराजच्या आयुष्यात वादळ घेउन आलेला.</p><p>त्याचा इथे काय संबंध ? तो का दिसावा ? हे काय गुढ आहे ?</p> <p>"जागा हो , जागा हो प्रसाद" नाना हाक मारत होते. मी सावकाश डोळे उघडले, मैलोन मैल प्रवास केल्यासारखे शरीर आणी मन थकले होते.</p> <p>नानांनी समोर केलेला दुधाचा प्याला मी आधाशा सारखा संपवुन टाकला.</p> <p>"खुप ताण आलाय ना मनावर ? मी समजु शकतो. पण हे होणे गरजेचे होते, तुझ्या जाणीवा, सुप्त शक्ती जागृत होणे गरजेचे होते अपरांतक्षा" नाना धिरगंभीरपणे म्हणाले.</p> <p>"पण नाना मला ह्या कालक्रमणेत कोकणातला प्रसंग दिसायचे कारण काय ?" मी मनात खदखदत असलेला प्रश्न विचारुन मोकळा झालो.</p> <p>"तुझ्या अजुन लक्षात येत नाहिये ? 'तो' परत आलाय, तुझ्या आज्ञेशिवाय त्यानी आत प्रवेश करायचा प्रयत्न केला होता पण तो अयशस्वी ठरला, त्यवेळी त्याला रोकणारा तुच होतास आणी आता 'तो' पुन्हा रेषा उल्लंघायला सज्ज झालाय अपरांतक्षा, आणी ते ही पुर्ण ताकदीने. तुझ्या शक्तीला, अधीकाराला हे आव्हान आहे, जा त्याचा बंदोबस्त कर. त्याला शासन करायचा अधिकार फक्त तुला आणी तुलाच आहे अपरांतक्षा. पण ह्या संघर्षात तुला पुर्ण ताकदीने उतरावे लागणार होते त्यासाठी रघुरायाच्या आदेशाने मी तुझ्या जाणीवा, शक्ती परत मिळवुन दिल्या आहेत." नाना आत्मीयतेने सांगत होते.</p> <p>"कधी नाना ? कधी होणार संघर्ष ? आणी कोणत्या पातळीवर ? माझ्या शक्ती जागृत झाल्या आहेत म्हणजे काय झाले आहे ? मी काय करायचे आहे नाना ? मी प्रश्नांचा भडीमार केला.</p><p>"लवकरच ती वेळ येणार आहे, खुप कमी वेळ उरलाय आपल्याकडे. आणी जो उरलाय त्यात जमेल तेव्हडी साधना तुला उरकुन घ्यायची आहे प्रसाद. बाकीच्या प्रश्नांची उत्तरे तुला योग्य वेळी मिळत जातीलच, त्यांची चिंता करण्यात वेळ घालवु नकोस. आणी मुख्य म्हणजे भिउ नकोस. 'आम्ही' सदैव तुझ्या बरोबर आहोतच" नाना हे सांगत असताना एका वेगळ्याच तेजाने त्यांचा चेहरा तळपत होता.</p> <p>दुसर्‍या दिवशी सकाळी पुन्हा नानांची भेट घ्यायचे आश्वासन देउन मी नानांच्या रुमबाहेर पडलो. जे काही घडुन गेले होते त्यावर<br />माझा अजुनही विश्वास बसत न्हवता, खरेतर माला अजुन कशाचे पुर्ण आकलनच झाले न्हवते.</p> <p>"आई ग ! येव्हडे चालत जायचे आता ? देवांचे वगैरे बरे होते राव, हे असे डोळे बंद करुन 'रुम बाहेर' असे म्हणाले असते तर डोळे उघडले की रुम बाहेर उभे दिसले असते, मी मनात म्हणालो आणी मगाशी गमतीने मिटलेले डोळे उघडले आणी.... फक्त चक्कर येउन पडायचा बाकी राहिलो... मी आमच्या रुमबाहेर उभा होतो.</p> <p>क्रमशः</p> <p>(ह्यातील 'रक्षक'हि संकल्पना मला प्रदिप दळवी ह्यांच्या 'कालांकीत' ह्या कादंबरीवरुन सुचली ह्याचा उल्लेख करणे आवश्यक आहे.) </p><p></p><p></p></div><div><br /></div><a href="http://www.zabrigraphics.com/Glitter-Generator/"><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/p.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/r.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/s.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/d.gif" border="0" alt="" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1452603164909466731-5845370382066494716?l=papillonprasad.blogspot.com'/></div>PrAsIhttp://www.blogger.com/profile/03682332159546973852Prasad.Tamhankar@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-1452603164909466731.post-91188909482578428372009-07-16T12:47:00.001+05:302009-07-16T12:50:03.713+05:30<div><p>शामराव, माझ्या काकांचे दोस्त.. अचानक रस्त्यात गाठ पडले. कुठेतरी घाइघाईत निघालेल्या शामरावांना मी हाक मारली.<br />खरेतर मी तसा माणुसघाणा माणुस, कोणाला हाक वगैरे मारुन गप्पा मारणे अशक्यच. पण काहितरी विचित्र घडत होते. "शामकाका, अती घाई संकटात जाई, वाट बघा.शेवटी कापुसच मदतीला धावणार. विश्वास ठेवा." माझ्या तोंडातुन अचानक शब्द बाहेर पडले. मी काय बोलतोय हे माझे मलाच कळेना, अरे ते शामराव थांबतात काय, मी वेड्यासारखे काही बरळतो काय ? मला कशाचा अर्थच लागेना. </p> <p>दुसर्‍या दिवशी दुपारी शामराव माझ्या कॅफेत हजर झाले. मी काही बोलायच्या आतच त्यांनी माझ्या पायाला हात लावला, "लेकरा वाचवलेस रे संकटातुन." शामराव म्हणाले.<br />मला काही अर्थबोधच होईना. नंतर शामरावांच्या तोंडुन कळाले की कर्जाचे तिनही हप्ते थकलेले, ह्यावेळीही कापसाने हात दिला नाही, अशा अवस्थेत शामराव आत्महत्या करायला निघाले होते. मला भेटले तेंव्हा ते टिक-२० खरेदी करुनच निघाले होते. मला भेटले, मी अचानक काहितरी बरळलो आणी त्यांच्या म्हणण्याप्रमाणे का कोणास ठाउक माझ्या शब्दांवर त्यांचा इतका विश्वास बसला की त्यांनी खरेदी केलेली बाटली सुद्धा फेकुन दिली, आणी आज सकाळीच गुजरातचा व्यापारी येउन कापसासाठी सौदा करुन गेला होता.</p> <p>मी सुन्नच झालो.....<br />---------------------------------------------------------------------------------------------<br /></p><p></p><p>हे सुन्न होणे येव्हड्यावरच थांबणार नाहिये हे माझ्या लक्षात यायला वेळ लागला. त्याच पंधरवड्यात अजुन दोन विस्मयकारक घटना माझ्या बाबतीत घडल्या. एकदा मला पार्कींग मध्ये असताना राजपाठक काकुंच्या घरच्या उघड्या राहिलेल्या गॅसचा वास आला, काकु राहतात ५ व्या मजल्यावार. बर हा वास कुठुन येतोय काय येतोय असले काहि फालतु विचार डोक्यात नाहीत, गॅसचा वास येतोय आणी तो राजपाठकांच्या घरातुन येतोय येव्हड्या स्वच्छ विचारांनी डोक्यात उगम घेतला आणी त्याक्षणी मी ५ व्या मजल्यावर धावलो.</p> <p>"अरे मला तर काहिच कळाले नाही, बरे झाले तु आलास बाबा" काकुंच्या ह्या वाक्यावर कसनुसे हसत मी दाराबाहेर पडलो आणी शांतपणे जिन्यात बसुन राहिलो.</p> <p>या घटनेला आठवडा उलटत नाही तोच एकदा रस्त्यानी जाताना मी अचानक सायकल थांबवली, रस्ता क्रॉस करुन पलिकडे गेलो आणी फुटपाथवर झोपलेल्या एका कुत्र्याच्या पिल्लाला या बाजुला घेउन आलो. मी सायकलपाशी पोचतोय न पोचतोय तोवर पलिकडच्या फुटपाथवर लाईटच्या खांबावारची तार कोसळली.</p> <p>मी भानावर आलो तेंव्हा रस्त्यावरुन जाणारी लोक थबकुन माझ्याकडे बघत होती, मी पटकन तिथुन काढता पाय घेतला. मला खरच काही सुचत न्हवते, हे सगळे जे घडत होते ते माझ्या बुद्धीच्या आवाक्या बाहेरचे होते. बर सल्ला तरी कोणाचा घेणार ?</p><p>शेवटी मीच त्रयस्थपणे ह्या घटनांचा अर्थ लावायला सुरुवात केली. हळुहळु लक्षात न आलेल्या बर्‍याच गोष्टी माझ्या ध्यानात येउ लागल्या. तसा मी देवभोळा वगैरे नाही पण रोज आंघोळ झाली की अंग पुसता पुसता अथर्वशीर्ष म्हणायचे हा माझा रिवाज , पण आजकाल मी अथर्वशिर्षाच्या जोडीने रामरक्षा आणी भिमरुपी सुद्धा म्हणायला लागलो होतो, फावल्या वेळात हळुच सविता भाभीवर वगैरे चक्कर मारणारा मी आजकाल नारदपुराण, स्कंदपुराणाचे दाखले संगणकावर शोधत होतो, आठवड्यातुन एकदा का होईना दोन घोट मारणारा मी आजकाल जवळजवळ निर्व्यसनी या समुहात मोडायला लागलो होतो. परमेश्वरा, हा येव्हडा बदल झालाय माझ्यात ? पुन्हा एकदा सुन्न झालोच झालो.</p> <p>मी ह्या मनस्थीतीत असतानाच आमच्या गल्लीतल्या ग्रुपनी शनीवार रविवार सज्जन्गडावर जायची कल्पना काढली. हो नाही करत मी सुद्धा तयार झालो. खरतर मलाही थोडासा चेंज हवा होता. या सहलीत काही विचित्र माझ्या हातुन घडु नये येव्हडीच काय ती काळजी मनाला ग्रासुन होती. पण गंमत म्हणजे जस जसे सज्जन्गडाच्या जवळ जवळ पोचत होतो माझे मन एका अनामीक शांतीने भरुन जात होते, हि हि काहितरी एक वेगळीच अनुभुती होती, या आधी कधीही न अनुभवलेली. एखाद्या कल्पवृक्षाकडे आपण निघालो आहोत अशी काहिशी एक भावना मनात राहुन राहुन येत होती.</p> <p>संध्याकाळच्या सुमारास गडावर पोचलो, हातपाय धुवुन व्यवस्थीत दर्शन घेतले. त्यानंतर प्रसादाच लाभ घेउन आम्ही आमच्या भक्त निवासातील खोलीवर परतलो. सगळ्यांनीच पत्ते खेळायची टुम काढली. मी मात्र आलो जर पाय मोकळे करुन म्हणुन पुन्हा खाली आलो. पुन्हा तोच प्रकार मनात नसताना शब्द बाहेर आले होते. आता खाली आलोच आहोत तर निदान गडाच्या दरवाजा पर्यंत तरी जाउन येउ असा विचार करुन मी निघालो.</p><p>"प्रसाद" मागुन एक अनोळखी हाक आली.<br />मी भांबावुन मागे बघितले, ३५/३६ वर्षाचे भगवी वस्त्रे परिधान केलेले एक स्वामी मला हाताने थांबायची खुण करत माझ्यापाशी पोचले.</p> <p>"तुम्हाला थोडा वेळ असेल तर नानाजींनी तुम्हाला भेटायला बोलावलय" स्वामी म्हणाले.</p> <p>"कोण नाना ? आणी तुम्हाला माझे नाव कसे काय कळाले ?" मी अडखळत बोललो.</p> <p>"तुम्हाला बघुन मला नाना म्हणाने तो बघ तो बावळट प्रसाद कसा हिंडतोय ते, जा त्याला बोलावुन घेउन ये वेळ असेल तर" स्वामींनी उत्तर दिले.</p> <p>आता मात्र मला खरच आश्चर्य वाटायला लागले, येव्हडे नावानीशी आपल्याला ओळखणारे सज्जनगडावर आहे तरी कोण हे बघायला मी स्वामींबरोबर निघालो. </p> <p>"बार वगैरे मध्ये ठिक आहे हो, पण माझ्या सारख्याला सज्जन्गडावर नावनीशी ओळखणारे हे नाना कोण बुवा ?" मी प्रश्न केला.</p> <p>"त्यांनाच का विचारत नाही हे तुम्ही?" स्वामीजी मिस्कीलपणे म्हणाले.<br />मग मात्र मी शांतपणे चालायला लागलो.</p> <p>एका दुकानाच्या ओसरीवर पांढराशुभ्र सैलसर कुर्ता पायजमा घालुन एक साठीचे गृहस्थ बसले होते. का कोणास ठाउक पण त्यांच्यात काहितरी खास काहितरी वेगळेपण आहे हे मला राहुन राहुन जाणवत होते.</p><p>"नारायणा तु गेलास तरी चालेल हो" नाना म्हणाले. मी अवघडुन तसाच उभा होतो.</p> <p>"काय प्रसादा झाला का सगळ्यांना प्रसाद वाटुन ? दमला नाहीस ना ?" नानांनी मिस्किलपणे हसत विचारले.</p> <p>"प्रसाद ? मी नाही वाटला कोणाला" मी पटकन उत्तरलो.</p> <p>"अरेच्या, बाजारात शामरावांना हाक मार, पाचव्या मजल्यापर्यंत धावत जा, कुत्र्याच्या पिल्लाला वाचव हे सगळे प्रसाद वाटणेच की लेका." नाना उदगारले.</p> <p>मी त्यांच्याकडे पाहातच बसलो, मला काही सुचेचनात. कोणे हा माणुस ? ह्याला सगळे कसे कळाले ? हा खरच इथे राहतो का हा माझ्या पाळतीवर वगैरे आहे ? हा नक्की माणुसच आहे ना ? एकाच वेळी अनेक प्रश्न माझ्या मनात उमटले.</p><p>क्रमशः </p><p></p></div><div><br /></div><a href="http://www.zabrigraphics.com/Glitter-Generator/"><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/p.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/r.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/s.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/d.gif" border="0" alt="" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1452603164909466731-9118890948257842837?l=papillonprasad.blogspot.com'/></div>PrAsIhttp://www.blogger.com/profile/03682332159546973852Prasad.Tamhankar@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-1452603164909466731.post-26544061720022563732009-06-03T16:11:00.002+05:302009-06-03T16:17:36.598+05:30"प्रसाद?" कॅफेच्या बाहेरुन एक आजोबा विचारत होते.<br /><br />"या ना, मीच प्रसाद" मी त्यांना आदराने आत बोलावत म्हणालो.<br /><br />आजोबा आत येउन बसले, "मी शरद कारखानीस, नानांनी तुमच्याकडे पाठवले होते."<br /><br />नानांचे नाव निघताच मी थोडा चमकलो. भुतकाळातील अनेक नको असलेल्या आठवणींची भुते माझ्याभोवती पिंगा घालु लागली. माझ्या अंगावर सरसरुन शहारा आला.<br /><br />जास्ती नाही आठ एक महिने झाले असतील ह्या गोष्टीला, मी जयराज, वहिनी आणी त्यांची दोन गोजीरवाणी पाखरे जयराजच्या त्या कोकणातल्या जुन्या घरी ४ दिवसांच्या सुट्टीसाठी म्हणुन दाखल झालो होतो. खरेतर हे जयराजच्या आत्याचे घर , तिच्या मृत्युनंतर जयराज एकदाच काय तो इकडे येउन गेला होता. त्यानंतर घराची साफसफाई वगैरे सगळे कुळांच्या भरोशावरच होते.<br /><br />आम्ही येणार म्हणुन घर कसे मस्त झाडुन, पुसुन सारवुन घेतलेले दिसत होते. रोहित आणी रसीका तर घराबाहेर येव्हडा मोठा मोकळ भाग बघुन बॅगा टाकल्यापासुनच हुंदडायला लागली होती. दुरवर नजर जाईल तोवर मोकळा माळ, काहि खुरटी आणी अध्ये मध्ये पोफळीची झाडे आणी नजरेच्या शेवटच्या टप्प्यात एकदम समुद्रम आणी त्याच्या लाटांचा तो धिरगंभीर आवाज. १०/१५ घरांचीच ती छोटीशी वाडी मला फार आवडुन गेली.<br /><br />नाचणीची भाकरी, फणसाची भाजी, खर्डा असे भरभक्कम जेवण करुन मी आणी जय समुद्रावर एक चक्कर टाकुन आलो. येता येता दुसर्‍या दिवशीच्या 'बैठकीची' जागा पण ठरवुन झाली होती. वाडीवर विज नावापुरतीच आली होती, ती असायची कमी आणी नसायचीच जास्त. कंदीलाच्या टिमटिमत्या उजेडात वस्ती कशी एखाद्या चित्रासारखी दिसत होती.<br /><br />आम्ही येइपर्यंत पोर झोपुनच गेली होती, दोन बाजा टाकुन मी आणी जयने पण बाहेर अंगणात ताणुन दिली. रात्रीचे साधारण किती वाजले असतील काहि अंदाज नाही पण अचानक मला जाग आली, कोणीतरी छातीवर बसल्यासारखा माझा श्वास गुदमरला होता. चारी बाजुंनी साकोळलेला काळोख आणी समुद्राचा गंभीर आवाज त्यात अजुनच भितीची भर घालत होता. मनाची कशीतरी समजुत घालत मी पुन्हा आडवा झालो, डोळे मात्र मिटायलाच तयार न्हवते. काहि वेळातच कोणीतरी घुसमटुन किंचाळल्यासारखा आवाज कानावर पडला, मी धडपडुन उठुन कंदीलाची वात मोठी केली. जय, हो जयच कण्हत होता आणी तो आपल्या शरीरापासुन कोणाला तरी दुर करण्याचा प्रयत्न करत होता. मी धावत त्याल हाका मारत त्याच्या दिशेने धावलो, ज्या वेगाने मी त्याच्याकडे धावलो त्याच्या दुप्पट वेगाने मी पुन्हा मागे फेकला गेलो. हे काहितरी विचीत्र आहे, अमानवी आहे हे माझ्या तेंव्हाच लक्षात आले. जयचे नशीब चांगले असावे कारण काही वेळातच त्याची धडपड थांबली व तो डोळे उघडुन आजुबाजुचा वेध घ्यायला लागला.<br /><br />"जय यु ओके मॅन ?" मी कसाबसा ठेचकाळलेले अंग सावरत उठत म्हणालो.<br /><br />जयची मान हळुहळु माझ्या दिशेला वळली आणी मी अंतर्बाह्य थरारुन उठलो. परमेश्वरा ! एखाद्या हिंस्त्र श्वापदा सारखी ती नजर माझा वेध घेत होती. मी पटकन दोन पावले मागे सरकलो. जयच्या तोंडातुन काहितरी गुरगुरल्यासारखे विचित्र ध्वनी निघत होते.'धोका धोका' इथे थांबण्यात धोका आहे , माझे मन मला आतुन सावध करत होते. पण मी पळुन पळुन जाणार तरी कुठे होतो ? एकतर ह्या भागाची माहिती नाही, त्यात जय, वहिनी आणी त्या २ गोजीरवाण्या जिवांना असे संकटात टाकुन पळुन जाणे मला खचीतच जमले नसते. जे काय होईल त्याचा सामना करायचा असे मनाशी ठरवुन मी हळुहळु घराच्या दाराकडे सरकु लागलो. नेमके त्याचवेळी....<br /><br />अचानक ध्यानी मनी नसताना जयनी ती वेगवान हालचाल केली, घराच्या खिडकीतुन एखाद्या मांजरीने उडी मारुन आत शिरावे त्या सहजगत्या तो आत शिरला. आता मात्र वेळ घालवणे धोक्याचे होते, कसलाही विचार न करता मी त्याच्या मागोमाग आत शिरलो. आतला देखावा खरच भयानक होता, २ कंदिलांच्या उजेडात वहिनी दोन्ही गुडगे छातीशी दुमडुन त्या दोन लेकरांच्या मध्ये बसल्या होत्या आणी त्यांची नजर मात्र जयच्या डोळ्यात एकवटलेली होती.<br /><br />"वहिनी वहिनी.. मी जोरात ओरडलो." दुसर्‍याच क्षणी सर्रकन वळुन जयनी माझ्या अंगावर झेप घेतली. एका क्षणात माझा गळा त्याच्या पंज्यात आवळला गेला आणी त्याची ती हिंस्त्र नजर माझ्या नजरेत सामावली गेली. काही क्षणासाठी मी काळ, वेळा सार्‍याचे भान विसरलो, मेंदुवर एक काळसर थर साचायला सुरुवात झाली, अचानक कुठुन प्रेरणा आली कळले नाही पण मी एका हातानी जयच्या नाकावर जोरदार ठोसा मारला, काही क्षण गडबडलेल्या जयच्या अवस्थेचा फादा करुन घेत मी त्याच्या दोन्ही पायात एक जोरदार लाथ मारत स्वत:ची सुटका करुन घेतली. मिणमीणत्या उजेडात जयचा तो रक्ताळलेला चेहरा भेसुर दिसत होता. पण एक तर नक्की झाले होते की त्या अमानवी शक्तीला कुठेतरी जयच्या शरीराची मर्यादा होती.<br /><br />"बाबा" अचानक रसिकाच्या हाकेनी मी भानावर आलो. काहितरी केलेच पाहिजे होते नाहितर सुटका अशक्य होती. वहिनींनी दोन्ही मुलांना आपल्या कुशीत लपवुन तोंडानी मात्र 'अहो,अहो भानावर या' चा जाप लावला होता. आणी त्याचवेळी अचानक माझ्या कल्पना कीती बालीश होत्या याचे प्रत्यंतर देण्यासाठीच जणु जयनी आपला आकार हळुहळु बदलायला सुरुवात केली होती, विरळ विरळ होत जात त्याचे शरीर आता धुसर दिसायला लागले होते, एका झाडासारख्या आकारानी छतापर्यंतचा भाग व्यापला होता. हळुहळु तो विषारी आकार त्या घरभर पसरणार होता, काहि करता आले तर त्यातच, नाहितर सुटका अशक्य. वहिनी तर जवळ जवळ मुर्छीत अवस्थेतच पोचल्या होत्या.<br /><br />मनाला येइल ते मंत्र, श्लोक, रामरक्षा यांचा जप चालुच होता, मी त्याच्या बरोबरीने घरभर काही मदतीसाठी उपयोगात येउ शकते का ते बघत होतो. पण त्या मोकळ्या, वापर नसलेल्या घरात असे होतेच काय ? नाही म्हणायला एक सरस्वती, गणपती आणी लक्ष्मीचा एकत्र फोटो खिळ्यावर लटकत होता. मी ताबडतोब त्या दिशेने धाव घेतली. लटपटत्या हातानी मे तो फोटु काढुन घेत असतानाच तो आकार ता तिघांवर झेपावला होता.<br /><br />"सोड त्यांना" असे ओरडतच मी त्या धुक्यात प्रवेश केला, क्षणभर अक्षरश: मेंदुतल्या नसान नसा उलट्या पालट्या फिरल्याचा अनुभव आला. छातीशी तो फोटो गच्च पकडुन मी मनातल्या मनात देवाचा धवा चालु केला. शरीराची नुसती आग होत होती, मेंदुची नसन नस आक्रसली जात होती, आणी .. आणी त्याच क्षणी ते घडल, फोटोतुन बाहेर पडलेली एक तेजपुंज रेषा माझ्या शरीरात प्रवेशकर्ती झाली. काहि क्षणांसाठीच माझे शरीर अक्षरश: झगमगुन उठले, शरीर आणी मेंदुवरील बंधने तुटत असल्याची जाणीव होत असतानाचा मी शुद्ध हरपुन खाली कोसळलो.<br /><br />जाग आली तेंव्हा जय, वहिनी आणी दोन्ही पाखर माझ्या आजुबाजुला बसलेली दिसली. मला डोळे उघडताना बघुन जयचा खुललेला चेहरा मला अजुन आठवतोय. खरच त्या रात्री काय 'जागले' होते अथवा 'जागवले' गेले होते ह्याची मला कल्पना नाही, पण जे घडले ते खरच अकल्पीत आणी भयंकर होते. त्या विषयाची जमेल तेव्हडी चर्चा टाळतच आम्ही कोकणाचा निरोप घेतला.<br /><br />आयुष्यात आलेली एक काळरात्र येव्हडीच आपल्याला तिची आठवण राहिल आणी मग हळुहळु तीही धुरकट होत जाईल असे मला वाटत होते, पण दैवयोग काहि विचीत्रच होता. नियतीचे फासे काही वेगळेच पडले होते.<br /><br />ह्या घटनेच्या साधारण २ महिन्यानंतर अचानक ध्यानी मानी नसताना ते घडले.....<br />शामराव, माझ्या काकांचे दोस्त.. अचानक रस्त्यात गाठ पडले. कुठेतरी घाइघाईत निघालेल्या शामरावांना मी हाक मारली.खरेतर मी तसा माणुसघाणा माणुस, कोणाला हाक वगैरे मारुन गप्पा मारणे अशक्यच. पण काहितरी विचित्र घडत होते. "शामकाका, अती घाई संकटात जाई, वाट बघा.शेवटी कापुसच मदतीला धावणार. विश्वास ठेवा." माझ्या तोंडातुन अचानक शब्द बाहेर पडले. मी काय बोलतोय हे माझे मलाच कळेना, अरे ते शामराव थांबतात काय, मी वेड्यासारखे काही बरळतो काय ? मला कशाचा अर्थच लागेना.<br /><br />दुसर्‍या दिवशी दुपारी शामराव माझ्या कॅफेत हजर झाले. मी काही बोलायच्या आतच त्यांनी माझ्या पायाला हात लावला, "लेकरा वाचवलेस रे संकटातुन." शामराव म्हणाले.मला काही अर्थबोधच होईना. नंतर शामरावांच्या तोंडुन कळाले की कर्जाचे तिनही हप्ते थकलेले, ह्यावेळीही कापसाने हात दिला नाही, अशा अवस्थेत शामराव आत्महत्या करायला निघाले होते. मला भेटले तेंव्हा ते टिक-२० खरेदी करुनच निघाले होते. मला भेटले, मी अचानक काहितरी बरळलो आणी त्यांच्या म्हणण्याप्रमाणे का कोणास ठाउक माझ्या शब्दांवर त्यांचा इतका विश्वास बसला की त्यांनी खरेदी केलेली बाटली सुद्धा फेकुन दिली, आणी आज सकाळीच गुजरातचा व्यापारी येउन कापसासाठी सौदा करुन गेला होता.<br /><br />मी सुन्नच झालो.....<br /><span class=""></span><br />क्रमश:<br /><br /><a href="http://www.zabrigraphics.com/Glitter-Generator/"><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/p.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/r.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/s.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/d.gif" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1452603164909466731-2654406172002256373?l=papillonprasad.blogspot.com'/></div>PrAsIhttp://www.blogger.com/profile/03682332159546973852Prasad.Tamhankar@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-1452603164909466731.post-49811720334057609242009-04-13T15:55:00.002+05:302009-04-13T15:57:36.706+05:30दादा :- या या या , या ताई...<br /><span class=""></span><br />ताई :- नमस्कार दादा. कसा आहेस ?<br /><br />दादा :- मी अगदी मनसे मजेत आहे, तु कशी आहेस ? आज अचानक इकडे कसे काय येणे केलेस ?<br /><br />ताई :- अरे दादा, आज गुढीपाडवा, तुला आणी तुझ्या पक्षाला सुयश आणी किर्ती मिळो आणी तुझा पक्ष खुप मोठा होवो अशा शुभेच्छा द्यायला आलिये मी.<br /><br />दादा :- खरच गहिवरुन आले बघ, तुमच्या सारख्यांचे पाठबळ खुप मोलाचे वाटते.<br /><br />ताई :- अरे वरचेवर भेटत नसलो आणी तु आता घर सोडून गेलास म्हणुन काय झाले ? मी मनानी कायम तुझ्याच मागे उभे होते. बाबा तर कायम म्हणायचेच की तु असा दबुन राहाणारा नाहीस, तु नक्कीच काहितरी भरीव करुन दाखवणार.<br /><br />दादा :- हो फार प्रेम होते त्यांचे माझ्यावर, आज असते तर त्यांचे मार्गदर्शन खुप कामाला आले असते.असो, तु सांग आज कसे काय येणे केलेस ?<br /><br />ताई :- काय सांगु दादा, कल्याण मध्ये गोरगरीबांसाठी पुढिल ५ वर्ष एक समाजोपयोगी संस्था उघडावी असे खुप मनात आहे. त्या 'कमळ' बॅंके कडे कर्ज मागायला गेले होते, खरे तर बाबा एकेकाळी त्या बॅंकेचे एक संचालक पण मला बॅंकेनी वाटाण्याच्या अक्षता लावल्या. मामाचे पण त्या बॅंकेत मोठे बचत खाते आहे पण त्याचे सुद्धा काहि चालले नाही रे !<br /><br />दादा :- नको ताई, अशा सणावारी नको डोळ्यातुन पाणी काढुस. मी आहे ना.<br /><br />ताई :- हो रे, म्हणुनच तुझ्याकडे धावले, जेष्ठ लोक म्हणाले की 'रेल्वे इंजीन बॅंकेनी' ह्या सहामाहीत चांगलाच नफा दाखवला आहे आणी बॅंक तरुण उद्योजकांना प्रोत्साहनही देत आहे.<br /><br />दादा :- हो ग ताई, तु काहि काळजी करु नकोस. आमची बॅंक तुझ्या मागे भक्कमपणे उभी राहिल. फक्त तुला इतर सगळे शेअर विकुन टाकुन फक्त आमच्या 'मराठी विकास' उद्योगाचे शेअर खरेदी करावे लागतील.<br /><br />ताई :- आनंदाने करीन दादा. गरीबांच्या विकासासाठी आणी बाबांचे स्वप्न पुर्ण करण्यासाठी मी सगळे करीन. त्यतुन त्या 'कमळ' बॅंकेतल्या जेष्ठांच्या बचत खात्यातली रक्कमही संपत चालली आहे तेंव्हा ते ही लवकरच आपल्या बॅंकेचे सभासद होउन आपल्याला मार्गदर्शन करतीलच.<br /><br />दादा :- भले शाब्बास ! अग शर्मीला श्रीखंड आण ग, बघ तरी कोण आलय ते.<br /><br />(वरील घटना हि पुर्णपणे काल्पनीक असुन, भावा बहिणीतील प्रेम दाखवणारी आहे. तिचे इतर कुठल्या घटनेशी साम्य अढळल्यास तो एक योगायोग समजावा.)<br /><br /><a href="http://www.zabrigraphics.com/Glitter-Generator/"><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/p.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/r.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/s.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/d.gif" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1452603164909466731-4981172033405760924?l=papillonprasad.blogspot.com'/></div>PrAsIhttp://www.blogger.com/profile/03682332159546973852Prasad.Tamhankar@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-1452603164909466731.post-55894703671399377472009-04-13T15:45:00.003+05:302009-04-13T15:49:09.406+05:30"डॅम इट !"<br />"अरे नगमा, दिपीका सारख्यांपासुन तो कोण तो बिहारी नट, त्यांच्या नावाचा तिकिटासाठी विचार होतो आणी मराठीतील एका कलाकरालाच्या नावाची अफवा सुद्धा उठत नाही म्हणजे काय ? महेश कोठारे तावातावाने बोलत होता. काहि वेळाने धाप लागल्यावर परत एकदा 'डॅम इट' म्हणुन तो खाली बसला.<br /><br />"अरे बाबा त्यांच्या नावाला ग्लॅमर असत रे ! कळतय का तुला ?" स्मिता तळवळकर महेशला समजावत्या झाल्या.<br /><br />"का ? माझ्या श्वास चित्रपटाला ग्लॅमर न्हवते ? ऑस्कर पर्यंत वारु दौडला की त्याचा !" संदिप सावंतानी हिरिरिने आपला मुद्दा मांडला.<br /><br />"डॅम इट ! घरघर लागायची वेळ आलीये आता. काहितरी केलेच पाहिजे. ह्या राजकिय अभिसरणाच्या प्रक्रियेत आपणही उतरलेच पाहिजे." जोग सरांच्या चिरंजीवांसाठी चित्रपट काढल्यापासुन महेशराव फारच अगम्य बोलायला लाग्ले आहेत.<br /><br />"तसा मला नगरपाल पदाचा राजकीय अनुभव आहेच. काय म्हणता ?" किरण शांताराम अंदाज घेत म्हणाले.<br /><br />"अहो तुम्हाला आता कशाला उद्याची बात चे रिमिक्स सहन होत नाही, तुम्ही स्वत:चे रिमिक्स कसे सहन करणार राजकारणात ?" देशाला मराठी नेतृत्व कसे खंबीर हवे ! आमच्या अजिंक्य सारखे. काय देखणा आणी करारी दिसलाय तो 'वासुदेव बळवंत' मध्ये." इती रमेश देव.<br /><br />"आमचा सुशांतसुद्धा देखणा आणी करारीच आहे म्हणले" किरणरावांचा संयम आता सुटायला लागला होता.<br /><br />अचानक जोरात टेबल ठोकल्याचा आवाज झाला. सर्वांनी बघितले तर जयश्रीताई हातानी सगळ्यांना गप्प बसायला सांगत होत्या. गंमत काय झाली होती, की त्या गेले अर्धा तास बोलण्यासाठी तोंड उघडत होत्या पण त्यांच्या तोंडातुन शब्द बाहेर पडेपर्यंत त्या जांभई देत आहेत समजुन दुसराच कोणीतरी बोलायला सुरुवात करत होता.<br /><br />"अशी असावी सासु नंतर एका मुत्सद्दी आणी खंबीर स्त्री ची प्रतिमा बनली आहे माझी." एकदाचा त्यांचा आवाज बाहेर आला.<br /><br />"बाई अहो मग असे असेल तर आम्ही तुमच्या चार काय चारशे पावले पुढे हाये म्हणायचे की तिच्यामायला." कोपर्‍यातुन निळुभाउ म्हणाले.<br /><br />"माझ्या मते आपण एक भक्कम पाठींबा असलेल्या आणी सामान्य जनतेच्या मनापर्यंत पोचलेल्या स्त्रीला निवडणुकीला उभे करावे. मी आणी तळवळकर जीम ह्यासाठी सर्व तर्‍हेचे प्रयत्न करु. संजय सुरकर साथीला असेलच." स्मिताताई म्हणाल्या.<br /><br />"पण स्त्रीच का ? एखादा पुरुष सुद्धा ह्या किंवा ह्यापेक्षा जास्ती गुणांनी युक्त असु शकतो. आणी आधार म्हणाल तर आज मी एकट्याच्या जिवावर अख्खा सिनेमा ओढुन नेतोय." एकदाचे अनासपुरे रेकले.<br /><br />"ह्या सगळ्या गुणांनी आम्हे सुद्धा युक्त आहोत." भरत जाधव.<br /><br />"च्यायला श्रीखंडाची जाहिरात एकल्या सारखे वाटले." निळुभाउ.<br /><br />"हे बघा, जनतेच्या हिताचे आणी योग्य निर्णय राबवु शकेल असा माणुस तिकडे गेला पाहिजे. जेष्ठ असेल तर अजुनच उत्तम" श्रीराम लागु म्हणाले.<br /><br />"निवडणुक लढवायची आहे 'काचेचा चंद्र' पुन्हा रंगभुमीवर आणायचे नाहिये डॉक्टर." जयश्रीताई पुन्हा बोलत्या झाल्या.<br /><br />" मी काय म्हणतो..." महेश.<br /><br />"काहि म्हणु नका. आधीच तो जबरदस्त काढुन डोक्याला त्रास दिला आहेत तेव्हडा बास नाहिये का ?" स्मिताताई.<br /><br />'कॉलेजच्या गोष्टी' काढण्यापेक्षा ते बरे नाही का ? महेश.<br /><br />"विमानाच्या तिकिटाशिवाय उदघाटनाला यायला जमणार नाही म्हणणारे आता जनतेची सेवा करणार म्हणे." किरण शांताराम.<br /><br />वैयक्तीक आरोप प्रत्यारोप चालु असतानाच अचानक हॉल मध्ये शांतता पसरली. १० मिनिटांनी आम्ही आत डोकावुन पाहिले तो हॉल रिकामा ! सेवकाकडे विचारणा करता असे कळाले की 'नाना' येतोय म्हणुन फोन आला होता म्हणे.<br />______________________________________________________<br />संदर्भ :- काहि काळापुर्वी शिरीष कणेकर ह्यांनी मराठी निर्माते 'टायटॅनीक' वरुन मराठी चित्रपट काढण्याचे ठरवतात असा एक छोटेखानी विनोदी लेख लिहिला होता. त्या लेखाच्या आधारे हा निवडणुक तिकिटाचा प्रसंग रंगवण्याचा प्रयत्न केला आहे.<br /><br /><a href="http://www.zabrigraphics.com/Glitter-Generator/"><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/p.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/r.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/s.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/d.gif" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1452603164909466731-5589470367139937747?l=papillonprasad.blogspot.com'/></div>PrAsIhttp://www.blogger.com/profile/03682332159546973852Prasad.Tamhankar@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-1452603164909466731.post-55434851922283811732009-03-05T13:48:00.001+05:302009-03-05T13:50:09.470+05:30"आई आई ए आई अग बाहेर येना पटकन.. " दादा ओरडतच घरात शिरला. मी नेहमीसारखीच हॉलमध्ये बसले होते. "अरे काय झाले असे ओरडायला एकदम?" आई विचारतच बाहेर आली. "आई हा माझा मित्र .. अरे आत ये ना बाहेर का उभा आहेस असा?" दादा बाहेर डोकावत म्हणाला, दादाच्याच वयाचा एक देखणा रुबाबदार तरुण थोडासा लाजतच घरात शिरला. "आई हा अभिमन्यु, माझ्याच कॉलेज मध्ये शिकतो, आज सकाळी फिरुन येताना माझी आणी एका रिक्षावाल्याची टक्कर झाली जोरात, ती लोक दादागीरी करायला लागले, पण तेव्हड्यात हा अभी आला म्हणुन सुटलो बघ मी." "छोर ना यार" अभिमन्यु म्हणाला. बाप रे हा कोणी दुसर्‍या जातीतला आहे का काय ? काही असो पण आहे एकदम देखणा, कोणालाही पाहताक्षणी भुरळ घालेल असा. मी चोरुन चोरुन त्याच्याकडे पाहातच होते. "पुण्याचेच का तुम्ही?" आईचा पेटंट प्रश्न. "हो अगदी पक्का पुणेरी भामटा आहे मी." अभिमन्यु हसत हसत म्हणाला. "आणी हो प्लीज मला अहो जाहो करु नका, रादर तुम्ही सुद्धा मला फक्त अभी म्हणालात तरी चालेल." बोलता बोलता माझ्याकडे बघत तो मंद हसला.मी पण अगदी जेव्हडे म्हणुन मोहक वगैरे काय म्हणतात तेव्हडे हसण्याचा प्रयत्न केला. "ही माझी बहिण आभा." "हाय" त्यानी अगदी टेचात म्हंटले, माझ्या छातीत मात्र उगाचच कारण नसताना धडधडायला लागले, जिभ कोरडी पडायला लागली.. "नमस्ते" मी कशी बशी म्हणाले.थोड्या वेळाने अभिमन्यु निघुन गेला आणी माझे विचारचक्र चालु झाले. शी काय बाई हे, तो येव्हडा रुबाबात हाय वगैरे बोलला आणी मी काय काकुबाई सारखे नमस्ते वगैरे म्हणाले.. स्वत:चाच इतका राग यायला लागला ना. आज काय होतय काहि कळतच न्हवते, सारख्या सगळ्या कामात चुका होत होत्या, वाचनात लक्ष लागत न्हवते. का कोण जाणे सारखा सारखा अभिमन्युचा रुबाबदार चेहरा डोळ्यासमोर येत होता, त्याचे ते खर्जातले 'हाय' कानात गुंजत होते. 'अहो आभा बाई सांभाळा, फारच भरकटु नका !" अंतर्मनाचा नको नको वाटणारा सल्ला, आणी तो सल्ला धुडकावुन परत आपल्याच विचारार गुंतणारी मी असा खेळ चालु झाला.हळु हळु अभिमन्युचे आमच्या घरात येणे जाणे वाढले, सहसा लोकांना टाळणारा, स्वत:च्या घरात सुद्धा जास्ती न रमणारा अभी आमच्या घरात मात्र छान रुळायचा, तो आला की घर कसे चैतन्याने भरुन जायचे. काय हो आ ..भा... बाई, काय म्हणते सकाळ ? हा प्रश्न कानावर पडला की आमच्या त्या दिवसाल मग काय काय पंख फुटायचे विचारु नका. हळु हळु माझ्या एकटिशी बसुन गप्पा मारण्यापर्यंत अभी धिट झाला होता, आणी मी 'या ना' पासुन 'ये रे अभी' पर्यंत. किती जुळत होत्या आमच्या आवडी निवडी, शेवग्याच्या आमटी पासुन ते लादेन पर्यंत, अभीला कुठल्याही विषयाचे वावडे न्हवते, वेळ त्याच्या बरोबर असताना कसा पाखरा सारखा उडुन जायचा. खर तर मी हळु हळु अभीकडे प्रचंड वेगाने आकर्षीत होत होते.... तो मात्र अगदी सहज मनमोकळा कुठल्याही पाशात न गुंतलेला वाटायचा...आयुष्यातल्या त्या दिवसांना जणु स्वर्गसुखाचा साज चढला होता, अगदी 'बाई बाई मनमोराचा कसा पिसारा फुलला.." वगैरे वगैरे..त्या दिवशी मी अशीच हॉल मध्ये पुस्तक वाचत बसले होते आणी अचानक स्वयंपाक घरातुन जोरात भांडी पडल्याचा आवाज झाला. "आई आई काय झाले ग?" माझ्या प्रश्नाला काहिच उत्तर मिळाले नाही, मी पटकन खुर्चीला रेटा दिला आणी स्वयंपाकघरात पोचले, अरे देवा ! आईला पुन्हा दम्याचा एटॅक आला होता, जमीनीवर आई पडली होती आणी तिला श्वास घ्यायला प्रचंड त्रास होत होता. "काका, काकु अहो पटकन या, बघा ना आईला काय होतय ते" मी जोरात ओरडले. शेजारच्या घरातुन कुलकर्णी काकु आणी त्यांचे जावई धावतच आले, आपल्या गाडीत घालुन त्यांनी आईला दवाखान्यात पोचवले, सगळ्यांना फोन करुन बोलवुन घेतले. फटकळ फटकळ म्हणुन कीतीही नावे ठेवली तरी शेवटी आज कुलकर्णी काकु आणी त्यांचे जावईच देवा सारखे धावुन आले.संध्याकाळी आईची तब्येत खुपच सुधारली आणी आम्हाला तिला भेटायची परवानगी मिळाली. आईने अडखळत्या आवाजात कुलकर्णी काकुंचे आभार मानले. "अहो काय हे सुमित्रा बाई? अहो आम्ही शेजारी नाहितर कोण येणार हो धावुन मग ?" काकु बोलायला लागल्या, "नशिब थोर तुमचे म्हणुन आभाचे फक्त दोन्ही पायच अधु आहेत, वाचा ही अधु असती तर आमच्या नावानी हाकाही मारु शकली नसती हो पोरगी ..."<br /><br /><br /><a href="http://www.zabrigraphics.com/Glitter-Generator/"><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/p.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/r.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/s.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/d.gif" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1452603164909466731-5543485192228381173?l=papillonprasad.blogspot.com'/></div>PrAsIhttp://www.blogger.com/profile/03682332159546973852Prasad.Tamhankar@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-1452603164909466731.post-20810143231607703482009-02-13T12:17:00.001+05:302009-02-13T12:18:52.894+05:30<div><div class="content"> <p>घेतली ओठात आम्ही<br />पाकिटातली त्या सिगारेट ती<br />ठाउक हे होते जरी की<br />छातीस हो जाळेल ती</p> <p>जाळणे हे काम तिचे<br />तक्रार नाही आंम्हास हो<br />घेतली होती ओठात<br />कौतुक त्याचे आंम्हास हो</p> <p>ठसका जरी बसला असा पण<br />हौस नव्हती भागली<br />फिरुनी पुन्हा ओठात आंम्ही<br />सिगारेट होती घेतली</p> <p>आमची प्रेरणा :- <a href="http://www.misalpav.com/node/5961">घेतली मिठीत आम्ही<br /></a></p></div></div><div><br /></div><a href="http://www.zabrigraphics.com/Glitter-Generator/"><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/p.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/r.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/s.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/d.gif" border="0" alt="" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1452603164909466731-2081014323160770348?l=papillonprasad.blogspot.com'/></div>PrAsIhttp://www.blogger.com/profile/03682332159546973852Prasad.Tamhankar@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-1452603164909466731.post-49727092868575026502009-01-29T13:15:00.003+05:302009-02-02T18:49:58.410+05:30काल कुठुन अवदसा आठवली आणी तो राझ नावाचा शिनिमा बघितला असे झाले आहे ! हा राझ नक्की हॉरर आहे, मर्डर मिस्ट्री आहे का सस्पेन्स थ्रिलर आहे हे शेवट पर्यंत राझच राहाते. भट आणी सुरी द्वयी ला नक्की काय दाखवायचे आहे तेच कळत नाही. अतिशय बाष्फळ आणी मुर्ख प्रसंगांची मालिका म्हणजे राझ असे वर्णन करता येईल.<br />सुरुवात एकदम मुंग्या आणणारी (डोक्याला नाही तर हाता पायांना), कोणीतरी एक मरणासन्न माणुस एका गोर्‍या परदेशी माणसाला सांगत असतो की आता सगळे मरणार, 'तो' कोणालाही सोडणार नाही. मग त्या गोर्‍या माणसाला तो हे ही सांगतो की 'तुम अशुद्ध हो , अंदरसे सड चुके हो.' आणी येथेच आपल्याला आता आपल्या डोक्याची मंडई होणार ह्याची पुसटशी जाणीव व्हायला सुरुवात होते.<br />नंदिता (कंगना राणावत) हि एक फॅशन मॉडेल आणी यश (अध्ययन सुमन) 'अंधविश्वास' ह्या रिएलीटी शो च्या डायरेक्टर / सादरकर्त्याची प्रेयसी. पृथ्वी (इम्रान हाश्मी) हा एका मेलेल्या सैनिकाचा मुलगा आणी चित्रकार. ह्या तिघांभोवती फिरणारी हि कथा आहे. कंगना राणावतने स्टेज पेक्षाही लहान लहान कपडे घालुन घरात / दारात / रस्त्यावर हिंडणे हे तिचे आवडिचे आणी झेपणारे काम 'सफाईदारपणे' केले आहे. इम्रान हाश्मी हा एक तर आधी मानवच वाटत नाही, त्यात त्याला बघुन का कुणास ठाउक पण मला आपण उंची वाढवलेल्या राजपाल यादवला पाहात आहोत असे वाटते. तर आता हा माणुस चित्रकार वाटला पाहिजे ह्यासाठी ती कसली 'फ्रेंच' का काय म्हणतात तसली दाढी ठेवुन पुर्ण चित्रपटभर वावरला आहे. बर त्यामुळे तो चित्रकार तर वाटतच नाही उलट ते पाव / बिस्किट वगैरे विकणारे डोक्यावर पेटी घेउन येतातना, त्यांच्यापैकी एक वाटतो. अध्ययनरांवा विषयी काहि न बोलणेच उत्तम. तो एक फारच वेगळा अध्ययनाचा विषय होइल.<br />असो, तर ह्या नंदिताचा एक दिवस अचानक पृथ्वीकडुन पाठलाग सुरु होतो, मग तिचे घाबरणे , दचकणे ह्या सगळ्याला तिच्या प्रियकराने अगदी सहजपणे घेणे हे नेहमीचे प्रसंग घडतात. बर मधल्या काळात शिकली सवरलेली आणी यशासाठी कोणताही मार्ग वाईट नाही असे समजणार्‍या ह्या नंदिताला लग्नाआधी एकत्र राहुन यश पासुन दिवस गेले आहेत ह्या एका राझवरचा पडदा दुर हटतो. मग एक दिवस खुप प्रयत्न (?) करुन पृथ्वी तिला गाठतोच आणी आपली काहि चित्रे तिला दाखवतो. मग आपल्याला उलगडा होतो की, ह्या पृथ्वी रावांना रोज घराच्या गच्चीत उलटे पडुन दारु ढोसायची सवय असते, मग अचानक त्यांच्या डोळ्यासमोर काहि वाईट/ खुनशी प्रसंग येत असतात ज्यांना ते कागदावर उतरवर असतात. हे सगळे प्रसंग नंदिताशी संबधित असतात.नेहमी प्रमाणेच ती ह्यावर विश्वास ठेवत नाही, मग अचानक रहस्यमय प्रसंग घडायला सुरुवात होते, आंघोळ करत असताना (ह्या दृष्यात कंगनाकडुन ज्या काही 'खास' अपेक्षा होत्या त्यात ती पुर्णपणे नापास झाली आहे) तिला अचानक दोन हात येउन टबात ओढतात मग तिचा हाताची नस कापली जाते आणी ती बेशुद्ध पडते.नंदिताला काहि ना काहि होणारच अशी खात्री असलेला पृथ्वी लगेच तिच्या घरात तोडफोड करुन घुसतो आणी तिला दवाखान्यात घेउन जाउन तीचे प्राण वाचवतो. ह्या गडबडीत 'खून बहोत बहेने की वजाहसे' वगैरे डॉक्टर तिच्या मुलाला वाचवु शकत नाहीत.<br />त्यानंतर मग अशा प्रसंगांची एक मालिकाच चालु होते, पृथ्वीनी चित्र काढायचे आणी तसेच घडायचे 'सोहळे' चालु होतात. 'तुम अशुद्ध हो, सड चुके हो' चा मंत्रजागर सतत चालु असतोच. प्रियकाराकडुन काहिच मदत होत नसल्याने मग नंदिता शेवटी पृथ्वीच्या आश्रयाला जाते, तोवर तमाम पोलिस खात्याला जी माहिती काढता आलेली नसते जे दुवे जोडता आलेले नसतात , ती सगळी माहिती मिळवुन ते सगळे दुवे जोडुन पुथ्वी साहेब नंदिताची वाटच बघत असतात. मग ह्या सगळ्या घटनांचा आणी त्या दोघांचा संबंध काय याचा ते शोध सुरु करतात. मग एका छोट्याश्या गावत घडलेल्या खुनापसुन सुरु झालेला हा थरार (?) उलगडत उलगडत शेवटी शिनीमा शेवटाकडे जातो.<br />आता काहितरी तरी राझ रहावे म्हणुन सगळा चित्रपट इकडे उलगडून सांगत नाहिये. तरी काहि प्रश्न मनाला टोचत राहतात,<br />१) नंदिताच्या शरीरात आत बाहेर करणार हा 'पवित्र' प्रेतात्मा एका फॅशन शो च्या वेळी आलेल्या कुठल्याश्या मठाधीपतीला झोपडपट्टितील लोक लाजतील इतक्या 'उच्च' दर्जाच्या शिव्या का देतो ?<br />२) सतत अंधश्रद्धे विरुद्ध लढणारा यश ह्या 'ढोंगी' बाबाला कार्यक्रमाचा प्रमुख पाहुणा म्हणुन स्विकार कसा काय करतो ?<br />३) चित्रपटाच्या शेवटी शेवटी यशवर हि हल्ला सुरु करणारा (पक्षी : ATM मधील प्रसंग) प्रेतात्मा आधी पासुन नंदितावर का हल्ले करत असतो ? पार तिला आत्महत्या करायाचा प्रयत्न करायला भाग पाडेपर्यंत ?<br />४) कधीकाळी ज्या गोर्‍या माणसाबरोबर आपण त्याला लोकांसमोर उघडे न पाडण्याचा सौदा केला होता त्याच गोर्‍या माणसाचे तांत्रिक मांत्रिकांबरोबर 'लाइव्ह' शुटिंग करणारा यश त्याला ओळखत कसा नाही ?<br />हे आणी असे बरेच प्रश्न मागे ठेवुन शिनीमा संपतो आणी आपल्याला आपण किती सहनशील आहोत ह्याची जाणीव करुन देतो.<br /><a href="http://www.zabrigraphics.com/Glitter-Generator/"><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/p.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/r.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/s.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/d.gif" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1452603164909466731-4972709286857502650?l=papillonprasad.blogspot.com'/></div>PrAsIhttp://www.blogger.com/profile/03682332159546973852Prasad.Tamhankar@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-1452603164909466731.post-78826399578279630282009-01-09T12:40:00.001+05:302009-01-09T12:43:00.569+05:30<div><p>अभिमन्यु राजाध्यक्ष<br />"अहो, काय करायचे मग ? पाठवायचे आहे का राजसला ?" आमच्या हिने चौथ्यांदा हा प्रश्न विचारला तेंव्हा मात्र मला जाम हसायला आले. "अग म्हणजे काय ? तो काय कुठे परदेशात निघालाय का ? शहरापासुन फक्त ३० कि.मी. वर नविन लेणी सापडलियेत तिकडे जाणार आहे त्यांच्या शाळेची सहल." "अहो पण त्या जागेविषयी किती उलट सुलट कानावर येतय ते ऐकलय ना तुम्ही ? शापीत आहे म्हणे ती जागा. उगाच विषाची परिक्षा कशाला बघा ? आणी शाळेला बरी मेली असलिच ठिकाणे सापडतात लाहन्ग्यांना घेउन जायला." हिचे गुरगुरणे आणी नाराजी व्यक्त करणे. "अग, चंद्रावर गेलाय आपला भारत आणी तु काय हे खुळ्यासारखे बोलत आहेस ? अब्दुल कलामांवर पेपरात लेख लिहिला होतास तु, हे सांगुन तरी खरे वाटेल का कोणाला ?" ह्या वाक्यावर मात्र जरा चेहरा खुलला. "तसे नाहि हो, आपल्या काळजाचा तुकडा जाणार म्हणुन थोडी जास्तच काळजी वाटतिये इतकेच." "अग सकाळी ८ ला जाणार ते संध्याकाळी ५ पर्यंत परत सुध्दा येणार सगळे. उगाच काळजी करु नकोस."<br />ह्या सागळ्या चिंता वाद काळज्यांपासुन मुक्त असलेला आमचा राजस मात्र अगदी उत्साहाने बरोबर काय काय न्यायचे, कोणाच्या शेजारच्या सिट वर बसायचे हे ठरवण्यात अगदी मश्गुल झाला होता. आत्ता आत्ता सिनिअर के. जी. मध्ये गेलेले आमचे बाळ अगदी सहलमय झाले होते.<br />शेवटी एकदाचा सहलिचा दिवस उजाडला. का कोणास ठाउक आज हवामान थोडेसे कुंद होते, स्वच्छ असा सुर्यप्रकाश सकाळपासुन पडलाच न्हवता. ऑफिसच्या गडबडी मध्ये मी ८ वाजताच राजसला त्याच्या शाळेच्या बसमध्ये बसवुन आलो होतो. त्याच्यकडे निट लक्ष ठेवा वगैरे वगैरे पालक ह्या नात्यानी द्यायच्या सुचना हिनी दिल्याच त्याच्या मॅडमना. राजसची स्वारी अगदी खुशीत होती आणी घरुन फक्त पाणीच घेउन यायला सांगीतले असल्याने राजसच्या मातोश्रीही खुशीत होत्या. राजसची बस सुटली आणी आम्ही घरी परत आलो. सगळे आवरुन ९ च्या ठोक्याला मी घराबाहेर पडलो. ऑफीस मध्ये पोचताच स्वत:ला कामच्या गराड्यात गुरफटुन टाकले. "सर आज प्लिज मला घरापर्यंत लिफ्ट द्याल ?" अनघाच्या माझ्या सेक्रेटरीच्या प्रश्नाने मी भानावर आलो. "का ग ? आज काय बघायला वगैरे येणार आहेत का काय ?" मी नेहमीसारखी तिची फिरकी घेतली. "अय्या अहो असे काय हो सर. बाहेर बघाना काय मोठ्ठा पाऊस पडतोय." माझ्या वातानुकुलित आणी आवाजविरोधक कक्षाचा पडदा बाजुला करुन बघितले आणी मी हैराणच झालो. परमेश्वरा, अक्षरश: हत्तीच्या सोंडेतुन पाणी उडावे तसा धबधबा पाऊस कोसळत होता. मला सगळ्यात पहीली आठवण आली ती राजसची. मी घाईघाईने घरी फोन करायला वळलो आणी तेव्हड्यात खिशातला मोबाईल वाजायला लागला. </p> <p>अभ्रा राजाध्यक्ष<br />मला तर बाई राजसला पाठवु नये असे मनापसुन वाटत होते. पण ह्यांनी आणी राजसनी हट्टच धरल्यावर मग काय. ह्यांनी तर टिंगलच करायचा प्रयत्न केला माझ्या विचारांची. मान्य आहे मी एक आधुनिक स्त्री आहे, चांगली ग्रॅज्युएट आहे. पण ज्या जागेविषयी रोज उलट सुलट छापुन येतय, ज्या जागेवर गवत खायला म्हणुन सुद्धा जनावरे फ़िरकत नाहीत अशा ठीकाणी मुलांना घेउन जायची गरजच काय म्हणते मी ? ह्या वयात काय कळतय पोरांना सांस्कृतीक वारसा वगैरे ? आणी बाकीचे पालक हो कसे म्हणाले ? राजस तिकडे सहलीला गेलाय कळल्यावर गायतोंडे काकुंचा चेहरातर पाहण्यालायक झाला होत. "अग तुला माहितिये का ? काही दुष्ट शक्तींना कोंडुन घातले होते म्हणे आपल्या पुर्वजांनी तिथे. कसे ग आई वडील तुम्ही ? मॉडर्न मॉडर्न म्हणुन मुलाच्या जिवाशी खेळायचे का ? हे सुद्धा वर ऐकवुन गेल्या. त्यात मेले हे आजचे वातावरण. पाऊस अजुन वाढु नये म्हणजे नशीब. मगाच पासुन त्या राजसच्या सहली बरोबर गेलेल्या अनुप्रिता मॅडमचा फोन सुद्धा लागत नाहीये, काय करावे ? मन नुसते चिंतानी भरुन गेलय. ह्यांना फोन करावा का ?</p> <p>अभिमन्यु राजाध्यक्ष<br />"हॅलो मि. अभिमन्यु राजाध्यक्ष का?" मी काहि बोलयच्या आतच पलिकडुन घाईघाईत प्रश्न विचारला गेला. "बोलतोय" मी. "हे बघा मी प्रिन्सीपल डायस बोलतोय, राजसच्या शाळेतुन. सहल ज्या लेण्यांमध्ये गेली होती तिकडे दरड कोसळल्याने मोठा अपघात झालाय. सर्व मुले सुखरुप आहेत, त्यांची काळजी करु नका. मात्र जोवर रस्ता मोकळा होत नाही तोवर त्यांना तिथुन हालता येणार नाही. तुम्ही काळजी करु नये म्हणुन हा फोन केलाय. आम्ही सतत तुमच्या संपर्कात राहुच. मी २ फोन नं. देतो तेव्हडे तुमच्याकडे लिहुन ठेवा. "अहो खरेच सगळे सुखरुप आहे ना हो ?" माझा धीर आता थोडा थोड सुटायला लागला होता. "डोंट वरी मिस्टर राजाध्यक्ष, ऑल इज फाईन. वुई आर ट्रायींग अवर बेस्ट. लवकरात लवकर आम्ही तुमची मुले तुमच्या ताब्यात सुखरुप देउ." का कोणास ठाउक मला ते बोलणे पटत न्हवते. राहुन राहुन काहितरी चुकतय, काहितरी विचित्र घडलय असे आत कुठेतरी टोचत होते. नशीब मलाच फोन केला होता, घरी फोन केला असता तर नुसता हल्लकल्लोळच उडाला असता. आता लवकरात लवकर घर गाठुन अभ्राला जमेल तेव्हड्या नाजुकपणे परिस्थीती सांगीतली पाहिजे. </p> <p>अनुप्रिता सोहनी<br />"क्या यार ! ये सब आजही होना था ? बारीश तो ऐसे गीर रहि है जैसे सारी दुनिया को डुबा देगी. त्यात दरड कोसळल्याने रस्ता जाम झालाय. किती वेळ अजुन ह्या भुतिया ठिकाणी कोंडुन पडावे लागणार आहे देवाला माहित. किती उत्साहानी आपण आणी अमननी आज रात्रिच्या जेवणाचा प्लॅन बनवला होता, आता तो रागावुन बसणार ते वेगळेच. परमेश्वरा, हा पाऊस तरी थांबु दे रे. ह्या कुबट वासात नकोसे झालय. त्यात हि कार्टी, माकड बरी पण हि नको असे झालय. आणी त्यात तो राजस मगासपासुन जो टक लावुन माझ्याकडे पाहात बसलाय तो एक क्षण माझ्यावरुन नजर हलवायला तयार नाहिये. आणी त्याची ती नजर.. श्शी एखाद्या निरागस लहान मुलाची नजर अशी असु शकते ? कपडे फाडुन ति नजर आत आत घुसतीये असे वाटतय मला.<br />"मॅडम, चलो रास्ता एक साईडसे चालु हो गया है." चंदुचा आवाज ऐकला आणी जिव भांड्यात पडला. लगेच मुलामुलिंची रांग करायला घेतली. एक एक करुन सगळ्यांना बस मध्ये चढवले. आणी डोकी मोजायला सुरुवात केली. अरे समवन इस मिसिंग, एक डोके कमी आहे. "दिदी राजस नहि आया." गिरिष्मा म्हणाली. मागे जाउन बघितले तर तिच्या शेजारची सिट रिकामी. खाली उतरले तर चंदु ड्रायव्हरला गाडित अडकलेला कचरा साफ करायला मदत करत होता, तर रेहाना आणी श्रीधर मुलांना बरोबर आणलेले स्वेटर, जर्किन घालायला मदत करत होते.<br />चला, म्हणजे प्रिता बाई आता तुम्हालाच जाउन त्याला आणले पाहिजे. मी घाबरत घाबरतच मगाशी आडोसा घेतलेल्या गुहेत शिरले. दुपारी गाईड बरोबर मनमोहक वाटणार्‍या त्या मुर्ती आता मात्र एखाद्या अक्राळ विक्राळ पशु प्रमाणे भासत होत्या. "राजस , ए राजस" माझ्या आवाजाच्या प्रतिध्वनीमुळे मीच दचकले. मगाशी लावलेल्या मशालिंच्या उजेडात एका कोपर्‍यात बसलेला राजस मला दिसला. परमेश्वरा, त्या अंधारात त्याचे डोळे एखाद्या जंगली जनावराप्रमणे चमकत होते. "राजस चला, घरी मॉम, डॅड वाट बघत असतील ना बाळा ? चला चला ग्रिष्मा पण तिकडे वाट बघतिये, चला पटकन." मी थोडे अंतर राखुनच बोलत होते. राजसची ती जहरी नजर पुन्हा एकदा माझ्याकडे वळली आणी प्रत्युत्तरा दाखल त्याच्या तोंडातुन एक विचित्र प्रकारचा गुरगुराट बाहेर पडला. इतक्यावेळ शांत बसलेल्या राजसनी आता मात्र त्याची जागा सोडली आणी एखाद्या श्वापदाप्रमाणे तो गुढघे आणी तळहातवर उभा राहीला. आता मात्र माझ्या काळजानी ठाव सोडला, हे निश्चीत काहितरी अनैसर्गिक होते, काहितरी अमानवीय होते. मी भितीनी चार पावले मागे हटले आणी त्याच वेळी राजसनी एखाद्या लांडग्यासारखी माझ्यावर झेप घेतली.</p><p></p><div class="content"> <p>अभिमन्यु राजाध्यक्ष<br />चला आमचा सोनुला उशिरा का होइना पण सुखरुप पोचला एकदाच घरी. अभ्राचा काळजीने ग्रासलेला चेहरा बघवत न्हवता. मन चिंती ते वैरी हि ना चिंती उगाच म्हणत नाहीत. राजस परत येइपर्यंत तिला कसे सांभाळले हे माझे मला माहीत. सगळ्या मुलांना आणायला एक वेगळी बस पाठवली होती म्हणे , तिला रॉंग साइडनी कशी बशी मुलांपर्यंत पोहोचवुन मुलांना परत आणले इकडे. राजसला आणायला शाळेत गेलो तेंव्हा कोणी शिक्षक काही बोलायलाच तयार न्हवते, राजसच्या ग्रुप बरोबर गेलेली टिम सुद्धा कुठे दिसत न्हवती. काय झालय कळायला काहिच मार्ग न्हवता. "राजाध्यक्ष साहेब, बराच उशीर झालाय त्याबद्दल मी दिलगीरी व्यक्त करतो. आणी हो उद्या पासुन २ दिवस शाळेला सुट्टी आहे." डायस सांगत होते. माझे लक्ष मात्र काहि तासातच एकदम प्रौढ वाटायला लागलेल्या राजसच्या चेहर्‍यावर खिळले होते. घरी परत येइपर्यंत स्वारी एकदम शांत होती. अंधारातुन गाडिबाहेर दिसणार्‍या प्रत्येक गोष्टिकडे पाहात असताना मात्र तो त्या पहिल्यांदाच बघत असल्या सारख्या भावना चेहर्‍यावर दिसात होत्या. "मिस्टर राजाध्यक्ष इफ पॉसिबल, राजसला त्याच्या आईकडे सोपवुन तुम्ही परत शाळेत येउ शकाल का ? तुमच्याशी काहि महत्वाचे बोलायचे आहे." अगदि निघताना शेवटच्या क्षणी डायस सरांनी हळु आवाजात केलेली विनवणी का कोण जाणे मनाला कुठल्यातरी अगम्य धोक्याची जाणीव करुन देत होती.<br />"राजकुमार कशी झाली म्हणे सहल ? आणी जोराचा पाऊस आल्यावर तुम्ही घाबरला नाही ना ?" स्वत:च्या विचारातुन सुटका म्हणुन मी शेवटी राजसशी बोलायला सुरुवात केली. "आधी घाबरलो होतो, पण मग तो येउन बसला माझ्या शेजारी. मग नाही वाटली भिती." राजस निरागसपणे म्हणाला. "तो कोण रे ? ध्रुव ? का तेजस ? " मी आपली आठवतिल त्या राजसच्या मित्रांची नावे घेतली. "छ्या तो काय आमच्या शाळेत नाहिये काही. तो तिथच राहतो सिंव्हाच्या गुहेत." राजसनी त्या लेण्यांना सिंव्हाची गुहा असे नावही देउन टाकले होते तर. अर्धे लक्ष रस्त्यावर ठेवुन असलेल्या माझ्या मेंदुला तो काय म्हणाला हे निटसे कळलेच नाही. खरे सांगायचे तर काय घडले आहे आणी काय घडणार आहे हेच कोणाला कळाले न्हवते हेच खरे.<br />अभ्राची कशीतरी समजुत घालुन राजसला तिच्या ताब्यात देउन मी शाळेकडे निघालो.</p> <p>चंदु<br />आ गा गा गा !! पांडुरंगाची क्रिपा म्हणुन वाचलो त्या सगळ्यातुन. येक तास जी दातखीळी बसलिया ते आत्ता आत्ता कुठ बोलाया याय लागलया. लै वंगाळ झाल बघा. त्या पिरती मॅडम गुहेकड जाताना म्या बघितल पन लै येळ झाला तरी परतनात की,ज्याला बघाया गेल्ती त्यो पोर्गा भि कवाच युन्शान बसला होता बसमंधी. बाकिचे शिक्षुक भी कालवा कराया लागले म्हुन ड्रियायव्हरची ब्याटरी घेउन त्यांस्नी शोधाया गेलो. पांडुरंगा आत शिरुन बघतो त काय , ह्ये श्ये दोनश्ये पावलावर त्या पिरती म्याडम पडलेल्या, ह्ये कासिम कापतुया कोंबडिची मुंडी तशी म्याडम ची मुंडी भी येका सायडला पडलेली, कापड रक्तानी पार लाल. माझ्या तर हाता पायतली ताकदच गेली जनु, वरडाया भी सुधरना, हाका मारल्या तर घशातुन आवाज भी न्हाय येउन राहायला. तेव्ड्यात अंधारामधी दोन लाल डोळ चमकल आणी कुत्र्यावानी गुर्गुर भि एकाया आली. माला तर वाटल मरतुया मी आज ! पांडुरंगाच न्हाव घेतला आनी जे सगली ताकद लावुन बाहेर पळाया सुरुवात केली कि बस. देवा बाहेर युन गुव्हेकड हात दावतोय तेव्हड्यात ह्यी असली झाडाची फांदी वरुन डोक्याकडे आली, सगळ्यांनी वरडा आरडी केली म्हुन येळेत बाजुला झालो न्हायतर पार लगदा झाल्ता न्हव. त्या वक्ताला जी वाचा बसली त्यी येकदम पुलिस आल्यावरच चालु झाली.</p> <p>अभिमन्यु राजाध्यक्ष<br />छे ! आज झोप लागणे शक्यच नाहिये. डायस सरांनी जे सांगितले ते ऐकुन मी सुन्नच झालोय. येव्हडा सगळा भिषण प्रकार घडला तिकडे ? आणी तो कोण तो मुर्ख इन्स्पेक्टर म्हणे तुमच्या राजसला ह्यातली काही महिती असावी. का तर म्हणे अनुप्रिता मॅडम ह्याला शोधयला गेल्या होत्या, त्या आत गेल्यानंतर काहि वेळाने हा एकटाच त्या गुहेतुन बाहेर येउन बसच्या मागच्या दाराने आत येउन बसला. विचारले तर काय बोलायलाच तयार नाही. झोप आलिये म्हणुन चक्क झोपुनच गेला.<br />खरच राजसला ह्यातली काही माहिती असेल ? पण मला तर तो अगदी नोर्मल वाटला. हा चेहरा थोडा ओढल्या सारखा दिसत होता पण आज ताण ही किती पडला होता त्याच्यावर. आणी हे असले काहीतरी भिषण बघुन तो येव्हडा शांत राहुच कसा शकला असता ? बरे झाले ह्यातले काही अभ्रापाशी बोललो नाहिये, त्या बिचारीला उगाच काळजी.<br />मी असा विचार करतोय तोवर अचानक एक कुबट असा वास मला बेडरुम मध्ये यायला लागला, एकाएकी गरम हवेचे झोत अंगावर येतायत असे वाटायला लागले. संपुर्ण घरच एखाद्या पोकळीत शिरतय अशे विचित्र जाणिव व्हायला लागली. अभ्राकडे बघितले तर तिची सुद्धा चुळबुळ चालु झाली होती, म्हणजे हा भास न्हवता तर. "बाबु... नक्क्क्क्को ना " राजसची किंचाळी कानात शिरली आणी मी ताडकन अंगावरचे पांघरुण फेकुन त्याच्या रुमकडे घाव घेतली. जस जसे त्याच्य रुमच्या जवळ जात होतो तस तसे कुबट वासाचे प्रमाण वाढत चलले होते, अक्षरश: एखाद्या गरम भट्टीमध्ये शिरल्यासारखे वाटत होते. मी धाडकन राजसचा दरवाजा उघडुन आत शिरलो. सगळी खोली अस्ताव्यस्त झाली होती. आणी राजस एखाद्या भित्र्या सश्यासारखा दिवाण आणी कपाटाच्या बेचक्यात अंग चोरुन बसला होता.<br />देवा गजानना, त्याच्या चेहर्‍यावरचे ते भाव मी आयुष्यात कधी विसरु शकणार नाही. जगातली सगळी असह्हायता, वेदना त्याच्या चिमुकल्या डोळ्यात साठली होती, चेहरा भितिने पांढरा पडतो म्हणजे काय होते हे त्या चेहर्‍याकडे बघुन मला पहिल्यांदा उमजले ! मी भानावर यायच्या आधीच अभ्रा भानावर आली होती, तिने पळत जाउन राजसला आपल्या मिठीत घेतले. आईच्या मिठीत शिरल्या बरोबर तो निरागस जीव कळवळुन रडायला लागला. "मला नाही जायचे त्याच्या बरोबर... मी नाही तुम्हाला सोडुन जाणार. तो घाणेरडा आहे आणी त्याच्या अंगाला यक्क यक्क वास पण येतो." "नाही हं सोन्या, कुठे कुठे जाउन देणार नाही मी माझ्या सोन्याला. हाथ्ह रे ! कोन माझ्या सोन्याला त्रस देते ते ?" अभ्रा राजसला समजावत होती. आणी मी सुन्न होउन मगाशी जे दृश्य दिसले त्याच्या भास आभासावर विश्वास ठेवायचा प्रयत्न करत होतो. मला राजसच्या रुम मध्ये शिरल्या शिरल्या जे दृश्य दिसले ते खरे असेल ? का मनाचा खेळ ? राजसच्या अंगावर भयंकर सुळे काढुन ओणवा झालेला जो लांडगा सदृश्य प्राणी मी बघितला तो खरा होता ? का माझ्या मनाचे खेळ ? खरच काहि सुचायला तयार न्हवते.</p> <p>अभ्रा राजाध्यक्ष<br />हे नक्की माझ्या पासुन काहितरी लपवत आहेत हे मला ते राज च्या शाळेतुन आल्यापासुन जाणवत होते. कहितरी कुठेतरी चुकलय हे कळत होते, पण त्याला विचारायची भीती वाटत होती, वाटत होते थोडे थांबावे आजपर्यंत त्यानी काहि लपवले नाहीये, तो आपणहुन मनमोकळे करेपर्यंत वाट पहावी. आणी अचानक रात्री घडलेली ति घटना मला मुळापासुन हलवुन गेली. काय होते ते सगळे ? राजसला त्या रात्री झोप म्हणुन लागली नाही, कधीहि बघावे तेंव्हा हा टक्क डोळे उघडे ठेवुन जागाच. गोष्ट सांगुन झाली, गाणी लावुन झाली पण परिनाम शुन्य. शेवटी त्याला मध्ये घेउन मी आणी अभीने संपुर्ण रात्र काढली.<br />शेवटी मला कळायचे ते कळालेच ! अभी कितिही गप्प बसला तरी सकाळी आलेल्या वर्तमानपत्राने अगदी छायाचित्रांसकट माझ्या डोक्यावर घाला घातलाच. आणी मग सुरु झाले ते दुष्टचक्र ... रात्री बेरात्री राजसचे किंचाळुन उठणे, रात्र रात्र न झोपणे, रोज ती पोलिस चौकशी , कधी मी तर कधी ह्यांनी त्याला चौकीत घेउन जाणे किंवा घरी आलेल्या पोलिसांना तोंड देणे. दिवसेंदिवस राजस वाळत चालला होता.शहरातले सगळे चाईल्ड स्पेशालीस्ट पालथे घालुन झाले, अगदी शेवटचा उपाय म्हणुन मानसोपचार तज्ञ सुद्धा झाले पण सगळ्यांनी 'नोर्मल' हा एकच रिपोर्ट दिला. आणी एका रात्री तो आमच्या डोळ्यासमोरच फरफटत दाराकडे ओढला गेला तेंव्हा मात्र माझा प्राण कंठाशी आला आणी हे काहीतरी वेगळे आहे ह्याची मला जाणिव झाली. आयुष्यात घेतलेल्या अनेक योग्य निर्णयांपैकी एक मी तेंव्हा लगेच घेतला. मी फोन करुन दादा आणी मामींना बोलावुन घेतले. माझे सासु सासरे पण आई वडिलांपेक्षा निराळे नसणारे. मामींनी आल्या आल्या राजसचा आणी घराचा ताबा घेउन टाकला, दादा घरात शिरल्यापासुनच थोडे अस्वस्थ वाटत होते. भवतेक त्यांना न कळवल्यामुळे चिडले असतील असे मला वाटत होते. "आभा त्याला ऑफिस मधुन फोन करुन बोलवुन घेतेस का ग ?" दादा म्हणाले. मी जरा चमकलेच पण ताबडतोब फोन करुन ह्यांना बोलावुन घेतले. हे आल्या बरोब्बर दादा त्यांना घेउन गच्चीत निघुन गेले.</p> <p>अभिमन्यु राजाध्यक्ष<br />येव्हडे काय महत्वाचे बोलायचे असेल दादांना ? ते पण एकांतात ? मला गच्चीचे जिने चढताना प्रश्न पडला. खरेतर त्य दिवशी राजस एखाद्या गवताच्या काडीसारखा फरफरा दाराकडे ओढला जात असताना बघुन मी अंतर्बाह्य हादरलो होतो, जे घडतय ते अमानवीय आहे हे कळत होते, काय करावे काहीच सुचत न्हवते. एका हातानी राजसचा हात आणी एका हातानी मी दिवाणाला गच्च पकडुन ठेवले होते. अभ्रा तर बेशुद्धच पडायची बाकी होती. त्याचवेळी खोलीत एक अलौकिक सुगंध दरवळला, "सोड त्याला" एक धिरगंभीर हुकुम खोलीत घुमला आणी क्षणार्धात आमच्या खोलीत घोंघावणारे ते वादळ शांत झाले. कोणी हुकुम सोडला का सोडला माहित नाही पण जो कोणी देवा सारखा धावुन आला त्याला मी मनोमन दंडवत घातला. दादांपाशी मी हे सगळे सांगत असताना त्यांच्या चेहर्‍यावर एक अविश्वसनीय असे भाव दाटुन आले होते.<br />"भार्गव, भार्गव नाव आहे त्या सत्पुरुषाचे." दादा आकाशाकडे हाथ जोडत म्हणाले, आणी मी त्यांच्या तोंडाकडे बघत बसलो.</p> <p>भार्गव<br />भार्गव म्हणा पिर म्हणा फादर म्हणा नाहितर देवदुत म्हणा, ह्या नरदेहास तुम्ही कोणत्याही नावानी ओळखु शकता. माझी ना नाही.<br />गेले काही दिवस सतत अस्वस्थ वाटत होते, चराचरार भरुन राहिलेल्या ह्या शक्तिवर कुठेतरी आघात होतोय, निसर्ग नियमाच्या विरुद्ध काहितरी घडतय असे सतत जाणवत होते. पण गुरुच्या आज्ञेवीन त्याचा तपास लावणे चुक होते. आज मात्र सकाळपासुन काहितरी घडणार काहितरी घडणार असे वाटत होते, सकाळच्या व्यायम करुन पुन्हा श्रीरामचंद्राच्या मुर्तीपुढे नमस्काराला गेलो आणी तो धिरगंभीर आवाज कानात घुमला, "भार्गवा, तो सुटलाय बर का. आता त्याला आवरायची जबाबदारी तुझी आहे. असे शासन कर त्याला की पुन्हा तो निसर्गाच्या चक्राला भेदायचा विचार सुद्धा करणार नाही. भार्गवा आज तुझ्या आणी माझ्या दोघांच्याही परिक्षेची वेळ आहे. ती वेळ आलिये भार्गवा लढाई साठी तय्यार हो." गुरुदेवांचा आवाज कितीतरी वेळ कानात निनादत होता.<br />कोण होतो कुठुन आलो माहित नाही, कळायला लागल्या पासुन मी गुरुदेवांबरोबरच आहे. एक एक गोष्टी शिकत गेलो आणी ह्या सगळ्या मागे काही खास कारण आहे हे उमजायला लागले. गुरुदेवांनी हळुहळु सर्व निसर्गचक्र मला उघडे करुन दाखवले, चराचर म्हणजे काय आणी त्याचे संगोपन कसे होते कोण करते ते समजावले. आणी एक दिवशी लक्षात आले की हो मी संरक्षक आहे, ह्या प्रकाशाचा मी संरक्षक आहे.<br />होय भार्गवा ह्या चारी दिशांचा, तेजाचा ह्या चराचराचा संरक्षक म्हणुन तुझा जन्म झाला आहे. जेंव्हा कधी ह्या काळ्या शक्ती निसर्गनियमा विरुद्ध वागतील तेंव्हा त्याना रोकण्यासाठी, त्यांना शासन करण्यासाठी तुझा जन्म झाला आहे. गुरुदेवांनी माझ्या आकलन शक्तीवर शिक्कामोर्तब केले. तेंव्हापासुन ते गुरुजींनी समाधी घेइपर्यंत मी अज्ञातवासातच होतो. गुरुदेवांच्या समाधी नंतर त्यांच्याच आज्ञेने मी सामान्य लोकांच्यात मिसळुन गेलो.<br />काही महिन्यापुर्वीच ज्या काल लेण्यात नाथांनी "कल्वाला", कलीच्या हस्तकाला बांधुन ठेवले होते त्या लेण्या उत्खननात सापडल्याची बातमी वाचली आणी आगामी अशुभाच्या चाहुलीने मन चिंताग्रस्त बनले. आता हातात फक्त वाट पहाणे उरले होते.. तो मुक्त झाला असेल काय ? </p> <p>अभिमन्यु राजाध्यक्ष<br />असा काय वेड्यासारखा बघतोयस ? अरे राजसला बघितल्यापासुनच मला हि शंका सतावत होती त्यामुळे मी आल्या आल्या आधी माझ्या अध्यात्मिक गुरुंना फोन लावला, तेंव्हा हे भार्गव तिथेच बसले होते, त्यांना ह्या प्रकारा विषयी कळाल्याबरोब्बर त्यांनी तिथुनच मला फोन केला आणी सगळी माहिती विचारुन घेतली. आता काहि वेळात ते येतीलच इकडे. दादा म्हणाले.<br />देवा कुठल्याही रुपात का होइना पण ये आणी सोडव रे ह्या सगळ्यातुन एकदा.<br />काहि वेळातच भार्गवांचे आमच्या कडे आगमन झाले. ४४/४५ वय असेल पण तब्येत मात्र एखाद्या २५ शी च्या तरुणाला लाजवेल अशी धिप्पाड, भव्य कपाळ त्यावर अष्टगंधाचा नाम, साधेसे कपडे घातलेले भार्गव आत आले आणी २ दिवसांपुर्वी नुसत्या त्या हुकुमी आवाजावर राजसचा जिव वाचवणारे ते हेच हि खात्री पटायला वेळ लागला नाही. त्यांच्याकडे बघितल्या बरोबर मनात एक आदराची भावना निर्माण झाली होती.<br />"नमस्कार, मी येइअपर्यंत माझ्याबद्दलची योग्य ती माहिती तुमच्या पर्यंत आलिच असेल, तेंव्हा आता वेळ न घालवता मी राजसला भेटु शकतो का ? </p> <p>भार्गव<br />अच्छा तर ह्या कोवळ्या जिवाचा वापर केला गेला होता तर ह्यावेळी ! किती निरागस आणी सुकुमार सौंदर्य असावे ह्या जिवाचे पण आता मात्र एखाद्या उसाच्या चिप्पाडा सारखी अवस्था झाली होती.<br />"राजस, या असे इकडे या बरे जरा." त्यावेळी काय घडले ह्याची त्याला कल्पना नसणारच त्यामुळे त्याला प्रश्न विचारुन उपयोग न्हवता. तो अजुन पुर्णपणे 'कल्वाच्या' अंमलाखाली आला न्हवता, त्याच्या आतच काही करणे गरजेचे होते. मी राजसच्या डोक्यावर हाथ ठेवला आणी माझी एक एक कुंडलीनी जागृत करायला सुरुवात केली, आणी तो क्षण आला.. आता मी राजसचा मेंदु पुर्णपणे वाचु शकत होतो. त्या बसमधल्या गमती जमती, गाणी सगळे सगले मी अनुभवु शकत होतो. आणी तो क्षण आला जेंव्हा लेण्यात फिरता फिरता अचानक बाजुच्या डोंगरावरची दरड कोसळली आणी तो दरवाजा किंचीत उघडा झाला. लेण्यांमध्ये फिरता फिरता अचानक भुकंपा सारखे सगळे हलायला लागले, सर्वजण सैरा वैरा पळत सुटले आणी राजस त्या उघडल्या गेलेल्या दगडी दरवाजातुन आत शिरला. हाच तो क्षण जेंव्हा 'त्यांनी' निसर्ग नियमाच्या विरुद्ध जाउन ह्या कोवळ्या जिवाला खेळवायला सुरुवात केली. दगडात अडकलेले ते गोजिरवाणे मांजराचे पिल्लु बघुन राजसचा जिव तळमळला आणी त्यानी त्या मांजराला स्पर्श केला आणी...<br />अचानक एखादा विजेचा झटका बसावा तसा मी भानावर आलो. 'तो' आला होता. तो इथेच कुठेतरी आजुबाजुला होता.<br />माझ्याप्रमाणेच त्यालाही माझ्या अस्तित्वाची जाणीव झाली असावी. मी घाईघाईने राजसला घेउन बाहेर आलो. "हे बघा माझ्यावर विश्वास ठेवा, राजसला काही होणार नाही. तुम्ही फक्त आजची रात्र मला आणी राजसला ह्या घरात एकटे सोडा." कसेतरी राजसच्या घरच्यांची समजुत घालुन मी आधी ती वास्तु मोकळी करुन घेतली. राजसला हाताला धरुन देवघरात नेताना माझ्या मनाला काय वेदना होत होत्या मलाच माहीत, ह्या कोवळ्या जिवाला असे एखाद्या अमीषा सारखे वापरणे मलाही पटत न्हवते, पण दुसरा मार्गच न्हवता.<br />मी राजसचे दोन्ही हात हळुवारपणे माझ्या हातात घेतले आणी संरक्षक कवच म्हणण्यास सुरुवात केली. हळुहळु बाहेर अंधार दाटला आणी 'त्याचे' अस्तित्व अजुन ठळक व्हायला लागले.<br />"तुला नेमलाय वाटत आता रक्षक म्हणुन ? हा हा हा आधिच्या रक्षकाला मी कसे मारले होते ठाउक आहे का तुला ? जा निघुन जा इथुन, माझ्या शक्तीपुढे तु फारच तोकडा आहेस, एखाद्या गवताच्या काडी सारखा भिरकावुन देइन मी तुला." हो ! त्याचाच चिरका आवाज होता तो, कल्वाचा !!<br />"समर्थाचीया सेवका वक्र पाहे असा सर्व भुमंडळी कोण आहे ? निच कल्वा तु निसर्गाचा नियम मोडला आहेस तेंव्हा मी ह्या चार दिशांचा रक्षक तुला हुकुम सोडतोय की जा, आपल्या नेमुन दिलेल्या जागी तु परत जा !!" मी कल्वाला आज्ञा केली.<br />आणी अचानक छातीवर जोरदार प्रहार झाला. "मुर्खा अजुन वेळ गेली नाहिये, सोड माझ्या सावजाला आणी पळुन जा पळुन जा !!" कल्वाचा भिषण चित्कार त्या देवघरात घुमला ! आता मात्र कल्वाला धडा शिकवणे भागच होते. मी मनातल्या मनात सर्व तेज शक्तींचे स्मरण केले आणी तेजाचा एक लोळ कल्वाच्या दिशेने फ़ेकला, त्या दणक्यानी तो कळवळला, काहि वेळा पुरता भांबावुन गेला आणी तेव्ह्ड्यात मी अजुन एक आघात केला. काहि वेळसाठी तो एकदम मागे सरला त्याचे अस्तित्व त्यानी गुंडाळुन घेतले. मी मात्र कोणत्याही प्रकारे होणार्‍या आघातासाठी सज्ज होतो. अचानक एक जोरदार भोवरा आला आणी मी त्यात खेचलो गेलो, काही क्षण काय करावे तेच सुचेना मी पुरता गडबडुन गेलो, "सावध भार्गवा सावध !!" गुरुदेवांचे शब्द घुमले आणी मी भानावर आलो. बघितले तर कल्व मला त्याच्या जगात ओढुन घेउन आल होता. माझ्या आजुबाजुला हजारो कल्व विकट हास्य करत उभे होते. त्रिमितीच्या बाहेरच्या त्या जगातील प्रत्येक कणाकणावर त्याची हुकुमत होती. आता मात्र मी स्वत:ला पुर्णपणे सावरले आणी अखेरच्या संग्रामासाठी तयार केले. अचानक मी हजारो कालसर्पांनी वेढलो गेलो त्यांचे ते जिवघेणे फुत्कार त्यांची शरिरावरची पक्कड मला मृत्युस्पर्शाची जाणीव करुन देत होती.पुन्हा एकदा माझ्या सर्व शक्ती पणाला लावुन मी ती बंधने तोडली. एखाद्या अभेद्य शक्ती सारखा मी कल्वापुढे उभा राहीलो. शेवटचा प्रयत्न म्हणुन कल्वाने माझ्या बरोबरच ओढल्या गेलेल्या राजसकडे झेप घेतली, मग मात्र मी वेळ न घालवता अमोघ असा बंधन मंत्र जपत त्या तेजाच्या स्वामी कडून प्राप्त झालेला बंध कल्वाच्या दिशेने फ़ेकला आणी त्याला बंधमुक्त केले. किती कालासाठी कोणास ठाउक ? पण माझे कर्तव्य मी निभावु शकलो ह्याचा मात्र प्रचंड आनंद झाला.<br />चला आता निघाले पाहिजे, राजसला त्याच्या घरी सोपवुन ह्या कल्वाला बंधक म्हणुन ठेवण्यासाठी 'योग्य' जागा शोधली पाहिजे. तो पुन्हा बाहेर येणार नाही ह्याचा पक्का बंदोबस्त केला पाहिजे. </p></div><p></p></div><div><br /></div><a href="http://www.zabrigraphics.com/Glitter-Generator/"><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/p.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/r.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/s.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" alt="" /><img src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/d.gif" border="0" alt="" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1452603164909466731-7882639957827963028?l=papillonprasad.blogspot.com'/></div>PrAsIhttp://www.blogger.com/profile/03682332159546973852Prasad.Tamhankar@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-1452603164909466731.post-38420927471656474602008-12-10T13:20:00.002+05:302008-12-10T13:37:39.585+05:30२/३ दिवस घरी काही कारणामुळे लवकर जात होतो रात्रीचा, त्यामुळे टि.व्हि. नावाच्या आचरट प्राण्याचा असह्य त्रास हि सहन करावा लागला हो ! परमेश्वरा, अरे काय अर्थहीन आणी महामुर्ख मालीका असतात हो ह्या टि.व्हि. वर.<br />एक मुलगा अपंग, एका मुलाची बायको माहेरच्या श्रीमंतीचा प्रचंड माज असलेली आणी <span class="">त्याला कायम </span> चुकीचे सल्ले देणारी, मुलगी वेडी आणी हरवलेली, वडिलांना अर्धांगवायुचा झटका आलेला आहे आणी ते कमी कि काय म्हणुन ते तुरुंगवारी सुद्धा करुन आले आहेत येव्हड्यातच. आणी मालीकेचे नाव काय तर म्हणे 'ह्या गोजिरवाण्या घरात'. डोंबलाचे गोजिरवाणे ? मालिकेचे नाव सोडले तर सगळे लाजिरवाणेच आहे !<br />आणी एक मालीका, नाव काय तर असंभव. ह्या असल्या मालीका फक्त आपल्याकडेच पाहणे संभव आहे हो ! कवट्या, हाड, पुनर्जन्म, करणी हे अगदी इतक्या सहजपणे दाखवले आहे कि वाटावे, प्रत्येक २ घर सोडुन एका घरात कोणीतरी निलम शिर्के राहाते. आणी तो आनंद अभ्यंकर नी काढलेला म्हातार्‍याचा आवाज ऐकला न कि त्याला पटकन "चालला का काय? नाहि म्हणजे वैकुंठात मोघे गुरुजींना फोन करतो !" असेच म्हणावेसे वाटते.<br />तुम्हाला सांगतो, आपल्याकडे कशी रोगाची साथ पसरते ना तशी ह्या मालिकात कथाकथनाची साथ पसरते, म्हणजे 'ह्या' मालिकेतल्या नायिकेचा छोटा मुलगा पळवला गेला कि 'त्या' मालीकेतल्या नायिकेचा पण पळवला गेलाच. हिच्या नवर्‍याला अपघात झाला कि तिकडे तिच्या नवर्‍यानी छातीवर हात दाबलाच म्हणुन समजा !<br />मला तर कधी कधीना हे निर्माता दिग्दर्शक विक्रुत असतात का काय अशी शंका येते ! तुम्हि बघा हि लोक बाईला व्यवस्थीत बाळंत म्हणुन होउन देत नाहित. कुठलीही मालिका बघा, बाईला दिवस गेले रे गेले कि ६ महीन्यात ती जिन्यावरुन पडलीच पाहिजे, नाहितर कोणाला तरी अपघातातुन वाचवताना पोटावर तरी पडली पाहिजे. एक तरी नायिका सुखरूप आणी आजुबाजुला सासु, नवरा काळजी घ्यायला खंबीर असताना बाळंत झालेली दाखवली तर टि. आर. पी. कमी होतो का ? हिला (जर जिना, अपघात, विषप्रयोग ह्यातुन वाचली तर) बाळंत पणाला डॉक्टरनी ऑपरेशन थेटर मध्ये घेतले रे घेतले की तिकडे कोणीतरी गचकलेच म्हणुन समजा. नाविन आत्मा जन्माला आलाच नाहि पाहिजे ! इकडे आत्मा मुक्त झाल्याबरोबर तिकडे "ट्यॅहॅ ट्यॅहॅ " चा आवाज चालु ! तो स्रुष्टिकर्ता सुध्दा हाताची ५ बोट तोंडात घालुन बसत असेल आश्चर्यानी.<br />मी मध्ये एक मालिका बघत होतो साधारण २ महिन्यापुर्वी ची गोष्ट आहे, त्या दुखी:यारी नयिकेचा नवरा अपेयपान करुन गाडी चालवत असताना अपघातग्रस्त होउन, दवखान्यात आता जातो का मग जातो (जा बाबा एकदाचा) अशा अवस्थेत पडलेला असतो. ह्याचा बापुस डॉक्टरला हुकुम सोडतो "पैसे कि चिंता मत करो लेकिन मुझे मेरा बेटा जिंदा चाहिये."<br />खरे सांगु का, संपुर्ण भागात ह्या एकाच शॉट चे आम्हाला कौतुक वाटले, अशा अवस्थेतही त्या बापानी डॉक्टरच्या चेहर्‍यावरील पैशाची काळजी ओळखली. प्रचंड हसर्‍या चेहर्‍याने डॉक्टर सांगतो "मुझे पता है ठाकुर साहाब, और दुनीया <span class="">के सबसे बडे</span> डॉक्टर इस वक्त यही मौजुद है." ह्याला म्हणतात नशीब ! आम्ही साधी कधीतरी भेळ खायला म्हणुन प्लॅनींग करुन गेलो कि हमखास आमच्या नशीबात कुलुप ! आणी च्या आईला इकडे लगेच दुनिया का सबसे बडा डॉक्टर मौजुद. बडा डॉक्टर आहे म्हणजे तो ह्रुदया पासुन मुळव्याधी पर्यंत सगळ्याचा इलाज करत असणार अशी आम्ही मनाची समजुत घालुन घेतली. हान तर हा सबसे डॉक्टर मग ह्या हिरोला ऑपरेशन थेटर मध्ये घेतो, बाहेर हिरो कि मॉ आणी बायको भगवान श्रीक्रिष्ण की चरणोमे पडलेल्या. कॅमेरा एकदा थेटर वरच्या लाल दिव्यावर मग एकदम ECG मशीन वर आणी मग एकदम उड्डाण करुन क्रुष्णा च्या हसर्‍या आणी आश्वासक चेहर्‍यावर.<br />ECG मशीनची लाइन आमच्या आठवी नववी इयत्तेमधल्या आलेखा सारखी वाकडी तिकडी खालती वरती नाचायला लागते, डॉक्टर लोग जमतील तेव्हडे मुर्ख भाव आणुन एकमेकांकडे बघायला लागतात, जणु आन्खो के सामने हे असले काहि पहिल्यांदाच घडत आहे. आणी अचानक भयप्रद संगीत वाजायला लागते आणी ECG ची रेषा गप्प होते. येकदम फ्लॅट !<br />"आय.एम.सॉरी" दुनिया का सबसे बडा डॉक्टर म्हणतो आणी ताडताड दरवाजा उघडुन निघुन जातो ! श्रीक्रुष्णा समोर फडफडणारी ज्योत शांत होते. माता अर्धांगीनी एकत्र किंचळतात "नह्हि !!" ज्यु. डॉक्टर बाहेर येउन सांगतात "बहोत कोशीश कि हमने, लेकीन ऑपरेशन के वक्त हि उन्हे जोर से हार्ट एटॅक आ गया और हार्ट बंद पड गया. हम उन्हे नही बचा पाये."<br />अर्धांगीनी धावत धावत अर्धांगाच्या रुम कडे धावतात. (येव्हड्या कमी वेळात त्याचे शरीर टाके घालुन परत रुम मध्ये आणुन ठेवणार्‍या वॉर्डबॉय आणी डॉक्टरांना आमचा मानाचा मुजरा) अर्धांगीनी वेळ न घालवता अर्धांगाच्या शरीरावर पडुन त्याला "ऐसे कैसे मुझे अकेला छोर के चले गये ? भूल गये जिवनभर साथ निभाने का वादा किया था आपने ? आब मै किसके सहारे जिउंगी ?" असे प्रश्न विचारु लागते, मग काहि काळ नशिब व देव ह्यांना कोसले जाते. आणी मग संताप आणी रागाच्या भरात ती आपले दोन्ही हाथ नवर्‍याच्या छातीवर आपटुन बांगड्या फोडते, देवा महाराजा ऐका सती सावित्रीची पुण्याई, बांगड्या छातीवर आपटताच ECG मशीनची लाईन परत उड्या मारु लागी, उड्या मारु लागी हो, जी जी <span class="">जी जी. .....</span><br />हो तुम्ही वाचताय ते सत्य आहे, डोळे चोळु नका ! तिने हाथ आपटल्या बरोब्बर सत्यवानाचे ह्रुदय कि धडकन लगेच परत चालु. अरे दुनिया का सबसे बडा डॉक्टर गेला तेल लावत, अरे पाहिजे कशाला हे सबसे बडे डॉक्टर आणी त्यांचे महाग इलाज ? मेला हार्ट एटॅक नी माणुन कि न्या हिला तिकडे आणी लावा आपटायला हात छाताडावर ! अरे हाय काय आन न्हाय काय !!<br /><br /><br /><a href="http://www.zabrigraphics.com/Glitter-Generator/"><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/p.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/r.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/s.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/d.gif" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1452603164909466731-3842092747165647460?l=papillonprasad.blogspot.com'/></div>PrAsIhttp://www.blogger.com/profile/03682332159546973852Prasad.Tamhankar@gmail.com1tag:blogger.com,1999:blog-1452603164909466731.post-71202434100511563262008-11-25T15:08:00.002+05:302008-11-25T15:14:36.785+05:30खरेच आज कोण सुखी आहे ह्या जगात ? कितीही मोठी, उच्च पदावरील व्यक्ती असो, दुख: , चिंता काय पाठ सोडायला तयार नसतात. जया अंगी मोठेपण तया यातना कठीण. त्यामुळेच आज श्री. सत्य आईबाबा ह्यांचे शहरात आगमन होणार आहे हे कळताच, मोठ मोठ्या लोकांची दर्शनाला नुसती झुंबड उडाली होती. आम्ही सुद्धा मोठ्या हिकमतीने खास दरबारात प्रवेश मिळवला. (पेशव्यांचे रक्त खेळतय नसा नसात) हे वाक्य एकदा आम्ही एकाला ऐकवले होते, त्याने आम्हाला "मग तुम्हाला 'पेशवाई' मध्ये सगळे फ्री असेल ना?" असे विचारुन तप्त डांबरी रस्त्यावर चितपट केले होते.असो,खास दरबारामध्ये फक्त खास खास लोकांच्या स्वार्‍या विराजमान झाल्या होत्या. शेतीतज्ञ, क्रिकेट शिरोमणी, संरक्षण पंडित श्री. शरदजी चंद्रजी पवारजी, त्यांचे आज्ञाधारक जलतंत्रज्ञ पुतणे श्री. अजीतजी पवारजी, कोकण भुषण, तडफ़दार, भ्रष्टाचारावर सतत 'प्रहार' करणारे नारायणजी राणेजी, गुणग्राहक, शेती माहितीगार, सांस्क्रुतीक आघाडी सांभाळणारे गोपीनाथजी मुंढेजी, विदर्भाचे वाघ नितीनजी गडकरीजी, दलित समाजाचा भक्कम आधार, दलित मार्गदर्शक रामदासजी आठवलेजी, हिंदु ह्रुदय राजकुमार (सम्राटांचे चिरंजीव) उध्दवजी ठाकरेजी, मराठी ह्रुदय सम्राट राजजी ठाकरेजी, मागासवर्गीयांचे आशास्थान छगनजी भुजबळजी, यवन ह्रुदय सम्राट (स्वयंघोषीत) अबुजी आझमीजी दरबाराची शोभा वाढवत होते.नारायण राणे :- 'भुकंपग्रस्त' दिसत नाहियेत कुठे ..रामदासजी :- अल्वा मॅडम कशाला येतिल इकडे ?(नारायण राणे कपाळावर हात मारुन घेतात)राणे :- अहो, 'लातुर' वाल्यांविषयी विचारतोय मी. समजुन घ्या जरा.आठवले :- आजवर 'आम्हाला' कोणी कधी समजुन घेतले आहे का ? दरवेळी आमच्याकडुन काहि ना काहि अपेक्षा असतेच तुम्हा तुम्हा लोकांची.गोपीनाथजी :- ऐका ना, म्हणुनच सांगतोय ह्या वेळी आमच्या बरोबर चला, आमची तुमच्या कडुन काहि अपेक्षा नाही.छगनराव :- हो ! आणी तुम्ही पण काहि अपेक्षा ठेवु नका त्यांच्याकडुन रामदासजी. मुख्यमंत्री पदाची स्वप्ने पडायला लागली आहेत आजकाल बर्‍याच जणांना ! (उध्दवजींकडे, राणेंकडे बघतात)येव्हड्यात विलासराव प्रवेश करतात.राणे :- थिंक ऑफ डेव्हिड ......उद्धव :- डेव्हिल म्हणतात त्याला .... का लोक आपल्या अक्कलेची दिवाळखोरी दाखवतात काय माहिती ?राणे :- हो ना ! दाखवतात नाहि तर काय, राज्याच्या उस प्रश्नासाठी राज्यपालांना भेटायला जातात . हि हि हि हि हिगोपीनाथजी :- काय राजे यायला उशीर केलात फार ?राणे :- रोज मुंबई - दिल्ली अपडाउन करणे म्हणजे काय सोपे काम आहे का ? होणारच जरा उशीर ...विलासराव :- महत्वाच्या माणसांना कामे असतात मुंढे साहेब, बिनकामाची लोक बसतात स्वत:च्याच पायावर 'प्रहार' करीत.अजीतजी :- ते मुख्यमंत्री पदाचे बोलणे अर्धवटच राहिले की हो..राज :- मुख्यमंत्रीपदाची काळजी नंतर करा, आधी एखाद्या 'सुप्रिय' व्यक्ती पायी तुमचा नारायणराव पेशवा होणार नाही ह्याची काळजी घ्या !शरदराव :- अजीत कानात साठवुन ठेव हे बोल, अनुभवाचे बोल आजकाल फार कमी ऐकायला मिळतात महाराजा.उद्धव :- नारायणराव फार भित्रे होते म्हणे !छगनजी :- तेव्हा त्या काळच्या देशमुख आणी पाटलांनी नसेल साथ दिली त्यांना. चालायचेच ....राज :- असते एकेकाचे नशीब. कोणाच्या नशिबात काय आहे कोणास कळणार ?नितीन गडकरी :- बरोबर बोलुन राहिले तुम्ही भौ. कोणाच्या नशिबात भुखंडाची जमीन तर कोणाच्या नशीबात गिरणीची. ख्यॉं ख्यॉं ख्यॉंराज :- कोल्ह्याला द्राक्षे आंबट !!येव्हड्यात घाई घाईने आबा पाटिल येतात.छगनराव :- या !! कुठे गोळ्या गोळ्या खेळत बसला होतात ??आबा :- (शरदरावांकडे बघतात) साहेब...शरदराव :- मंत्रीमंडळ विस्ताराचे घोंगडे अजुन किती दिवस भिजत पडणार आहे ?रामदासजी :- हो ना, सरकार पडायच्या आत काहितरी करा बुव्वा.अजीतदादा :- काकांसारखे खंबीर नेत्रुत्व असताना सरकार पडेलच कसे ?उद्धव :- भरल्या घरचे पोकळ वासे !गडकरी :- 'वडाभाताचा' वास येउन राहिलाय बे कुठुनतरी !!मुंढे :- अहो किति खा खा करता हो ??गडकरी :- तुम्ही तर 'सुरेखा सुरेखा' करत असता की ! आम्ही कधी काय बोलुन राहिलो का तुम्हाला भौ ?मुंढे :- (रागानी) ते वेगळे हे वेगळे , उगाच ह्याच्या पारंब्या काढुन त्याला लावु नका !छगनराव :- पारंब्या न्हवेत साली.रामदासजी :- हि हि हि सुरपारंब्या म्हणालात तरी चालेल.शरदजी :- आठवले काहितरी कोट्या करु नका उगाच, राज्यात येव्हडे मोठ मोठे प्रश्न आ वासुन उभे आहेत , सुरपारंब्या कसल्या खेळताय ? तशाही दर निवडणुकीत तुम्ही त्या खेळतच असता आणी तुमचे प्राविण्य हि सर्वांना माहित आहे ..(तेव्हड्यात उर्जामंत्री वळसे पाटिल येतात)मुंढे :- आलाच बघा एक मोठा प्रश्न ! काय काहि उपाय सापडतोय का विजटंचाई वर ?वळसे - पाटील :- सापडेल लवकरच, नतद्रष्टांनी समुद्रात बुडवलेली कंपनीच धावेल मदतीला असे वाटत आहे.उद्धव :- वाटायला तुम्हाला बरेच काहि वाटते, 'दत्तगुरु महाराज' मदतीला धावतिल असे वाटल्याने विक्रम गोखल्यांना विज मंडळाचे 'दूत' सुध्दा बनवुन झाले कि तुमचे. कुठे काय उजेड पडला ?गडकरी :- ह्यांच्या घरात पडुन राहिला न उजेड भौ, दिड दिड लाखाचा !राज :- भौ भौ करु नका हो ! भय्या भय्या केल्या सारखे वाटते. माजलेत सगळे भय्या लोक.उध्दव :- आणी ते ए.टि.एस. वाले सुध्दा !(हे ऐकल्या बरोब्बर इतक्या वेळ गप्प पडलेले आझमी खडबडुन उभे राहतात)(पवार, देशमुख, भुजबळ लगेच खिशातुन रुमाल काढुन डोक्यावर पांघरतात)राज :- काय 'पोचवायला' निघालात का काय सगळ्या भय्यांना ?आझमी :- अल्लाह ! हे काय भलतेच ?पवार :- नाही ते तुम्ही लगबगिने उठला ना, आम्हाला वाटले नमाजाची वेळ झाली !आझमी :- सुभान अल्लाह , काय हा आदर परधर्माविषयी. म्हणुनच तुम्ही आम्हाला कधी परके वाटत नाहि !उध्दव :- हिंदुना 'पोरके' करणारे सगळे तुम्हाला आपलेच वाटणार.विलासराव :- आमचा पक्ष निधर्मी आहे. सर्व जण आम्हाला समान आहेत. मुस्लिम भावांच्या सुरक्षेसाठी छातीचे कोट करु !!रामदास :- साहेब, कोटाच्या गुंड्या वर खाली लागल्यात !! हि हि हिराज :- त्यांना 'मुका' आणी आम्हाला 'मोका' !!उद्धव :- हज ला अनुदान आणी अमरनाथ ला टॅक्स.पवार :- अशा ठिकाणी तरी वाद - विवाद नकोत क्रुपया. श्री. सत्य आईबाबांपुढे कोण काय मागणे मागणार आहे त्यावर चिंतन करत शांत बसुयात आता.राज :- एकदा संपुर्ण मराठी जनतेलाचा शांत करा तुम्ही कायमचे, म्हणजे 'सुटलात.'आझमी :- महाराष्ट्र सगळ्यांचा आहे, कुणा एकाची मक्तेदारी नाहि त्यावर !पवार :- शांत व्हा ! उगिच धार्मिक वाद नकोत ! सगळे धर्म श्रेष्ठ.मुंढे :- आणी काही लोकांसाठी पैसा हाच धर्म.राणे :- नोंद आहे आमच्याकडे कोणी किती पैसा खाल्ला त्याची, समजले काय ?रामदास :- मग आता कशाच्या मोबदल्यात नोंदि बाहेर काढणार आहात ते पण सांगुन टाका.मुंढे :- तिकिटच हवे तर आम्ही देउ की पण निलेशला देउ तुम्ही फक्त मागे उभे रहा आणी पेपरवर बसा.राणे :- काय बोलताय काय ?मुंढे :- पेपरचा व्याप सांभाळत बसा असे म्हणायचे होते.उद्धव :- तिकिट वाटपाचा निर्णय युतीच्या सभेतच घेतला गेलेला बरा, आणी त्यात कोकण आमचे राखीव कुरण आहे !राणे :- अरे ह्याट, एकट्याच्या जिवावर निवडुन आणीन सगळ्या सिट, मग मागे कुठला पक्ष असो व नसो.<br />राज :- अशी नवनिर्माणाची ओढ पाहिजे.आझमी :- सरकारी बसेस फोडुन, जाळुन आणी गरीब टॅक्सी वाल्यांना मारुन कसले नवनिर्माण होते म्हणे ?उद्धव :- नवनिर्माण तरी निदान स्वता:च्या 'सामुग्रीने' करावे, चोरलेल्या नको.राज :- चोरले नाहि उलट चढलेला गंज साफ करुन अडगळीत पडलेली आणी कधिकाळी जिनी सत्ता दाखवली ति सामुग्री वापरात आणतोय आम्ही !गडकरी :- बाबा कधी येणार ? भुक लागुन रहिली ना भौ.विलासराव :- मला सुद्धा रितेश च्या नव्या 'शो' ला जायचे आहे 'आम्ही मराठि, पुढे गेली जगरहाटी.'राणे :- निलेशच्या नविन बांधकामाचे उदघाटन आहे हो आज.रामदासजी :- आज मलापण जायचे आहे मासिकाच्या उदघाटनाला, 'निळ्या कोब्र्याचा डंख आणी मुंगीला फुटले पंख.'मुंढे :- ऐका ना, पुण्यात खाजगी 'सत्कार सोहळा' आहे आमचा, चुकवुन चालणार नाही.अजितदादा :- मला धरणाची भिंत बघायला जायचे आहे.(हॉल मध्ये हास्याचा गडगडाट आणी आपले काय चुकले ते न कळाल्याने अजीत दादांच्या चेहर्‍यावर गोंधळलेले भाव)शरदजी :- भुजबळ तुम्ही पण सामिल झालात हसण्यात ? अहो घरचा छकुला चुकला तर आपणच सांभाळुन घ्यायचे असते. शब्दांत खूप काहि दडले आहे माझ्या, ते लक्षात घ्या.आबा :- (लगेच टोला मारुन घेतात) नाहि साहेब तुम्ही ते छकुला छकुला करत बसता मग अती लाडवतो तो, आमचा पण मान सन्मान काय हाये का नाहि ?शरदजी :- (आबा आणी छगनजींनकडे आलटुन पालटुन बघत) तुमचा मान , सन्मान आणी 'अपेक्षा' मी चांगलाच ओळखून आहे ! केंद्रात १० वेळा माझा 'यशवंतराव' झाला असला तरी जिवात जीव असे पर्यंत महाराष्ट्रात होणार नाही हे निश्चित !!तेव्हड्यात बाहेर धर्मराव अत्राम बाबांसाठी वाघाचे कातडे घेउन आल्याचा गोंगाट झाला आणी ते बघण्यासाठी सर्वांबरोबर आम्ही हि 'सभात्याग' केला.<br /><br /><a href="http://www.zabrigraphics.com/Glitter-Generator/"><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/p.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/r.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/s.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/d.gif" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1452603164909466731-7120243410051156326?l=papillonprasad.blogspot.com'/></div>PrAsIhttp://www.blogger.com/profile/03682332159546973852Prasad.Tamhankar@gmail.com2tag:blogger.com,1999:blog-1452603164909466731.post-85714226465073644022008-11-21T19:47:00.001+05:302008-11-21T19:50:35.856+05:30सर्व मि.प. करांना धाडसी गुप्तहेराचा नमस्कार.पॉंटिंग नावाच्या वाचाळ प्राण्याने सुनिल गवासकर ह्यांच्या वर केलेल्या टिकेविषयी आपण वाचले असेलच. बर्‍याच मान्यवरांनी ह्या विषयावर भाष्य टाळले. परंतु काहि माजी भारतीय कर्णधारांच्या दैनंदिनीत मात्र ह्या विषयी बरेच लिहिलेले आढळले. ह्या काहि निवडक प्रतीक्रिया , फ़क्त मि.पा. सभासदांसाठि.<br />बिशन सिंग बेदी :-ओये होये मुंडे मे बडा दम हैगा ! बर्‍याच वर्षानी का होइना पण कोणीतरी त्याला आरसा दाखवल बरे झाले. देवदूत कसला असुर आहे तो ! ह्याला येव्हडे सावरुन घेतले पण शेवटि काय ? ह्यांच्या हाथाखाली आम्हाला खेळायला लावले. माझा सल्ला तरी घ्यायचा होता त्या रिकी नि, मग एका रणजी सामन्यात डाव्या हातानी फलंदाजी करण्यापर्यंत ह्यांची मजल कशी गेली होती ते पण त्याला सांगीतले असते मी. उघड पणे नाही पण रात्री हळुच २ 'पतियाळा' जास्त मारुन मी सेलिब्रेट केलेच.हो मै बेदी रब रब कर दि हो मै बेदी.<br />सचिन तेंडुलकर :-आयला ! खरे बोलला रिक्या अगदी. देवदूत असे नसतातच. सामना चालु व्हायच्या ४ दिवस आधीपासुनच जे मिडीया , जुने खेळाडु ह्यांच्या मदतीने समोरच्या टिम च्या विकेट काढायला सुरुवात करतात, दिवसभर दारुच्या गुत्त्यात हिंडत असल्यासारखे वागत आणी बडबडत असतात, षटकातला शेवटचा चेंडु सरपटी टाकुन प्रतिस्पर्धी संघाला नेस्तनाबुत करतात, ते देवदूत असतात. समोरच्या संघातील सर्वात चांगल्या गोलंदाजाला जे 'चकर' म्हणतात, त्याच्यावर वांशीक टिपणी करतात, जे त्याला अंडी फेकुन मारतात, ते देवदूत असतात. समोरच्या संघातील खेळाडुला जे अतीरेकी म्हणतात ते देवदूत असतात. आणी खरे सांगायचे तर देवदूत फक्त ऑस्ट्रेलीयात जन्माला येतात.<br />सौरव गांगुली :-उडी बाबा कि बोल छे. 'गिरे तो भी नाक उपर' असे आहे ह्या ऑस्ट्रेलीया वाल्यांचे. येव्हडा सपाटुन मार दिला तरी माज उतरेना ह्यांचा. हाता पायानी काही करु शकले नाहित आता तोंडानी उजेड पाडत आहेत. त्या लॉर्डस वर कसा शर्ट काढुन फिरवला होता तसा गरा गरा फिरवावेसे वाटत आहे ह्याला. तो माझ्यावर जो जोक फार फ़ेमस झाला होता ना, तो नक्की ह्या ऑस्ट्रेलीया वाल्यांच्या मीडीया मधुन आला असणार. काय तर म्हणे, एकदा ड्रेसिंगरूम मध्ये माझ्या बायकोचा डोना चा फोन येतो, तिला तो थेरडा सांगतो कि सौरव आताच फलंदाजी करायला गेलाय, तर डोना म्हणते "ठिक आहे मी होल्ड करते २ मिनीट." नालायक माणसे, चांगले खडसावले सुनील सरांनी ते बरेच केले. चला आता बास, आज टि.व्हि. वर जुना कार्यक्रम दाखवणार आहेत डोना चा. ( निरखुन पाहिले असता तिथे 'नगमा' खोडुन 'डोना' केलेले आढळले.)<br /><br /><br /><br /><a href="http://www.zabrigraphics.com/Glitter-Generator/"><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/p.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/r.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/s.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/d.gif" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1452603164909466731-8571422646507364402?l=papillonprasad.blogspot.com'/></div>PrAsIhttp://www.blogger.com/profile/03682332159546973852Prasad.Tamhankar@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-1452603164909466731.post-51152077109143397802008-11-19T18:43:00.002+05:302008-11-19T19:02:03.592+05:30फॉर्म्युला वन आणी किंगफिशर ची चढाओढ ह्यातुन कहिसे बाहेर पडल्या नंतर प्रसिद्ध उद्योजक, फॉर्म्युला वन सारख्या ठिकाणी संघ उभे करणारे एकमेव भारतीय विजय मल्ल्या हे थोडेसे रिलॅक्स होण्यासाठी 'सखी मदिरा' पार्टि चे आयोजन करत आहेत, हे ऐकल्या बरोब्बर आमची कळी खुलली. विजय मल्ल्यांची पार्टि म्हणजे झाडुन सगळे पेज ३ वाले मान्यवर, क्रिकेटर्स, मायानगरी मधिल तारे, राजकारणी हजेरी लावणार, आणी आम्हाला सभासदांना खमंग काहितरी वाचायल देता येणार ह्याचा आनंद आम्हाला सर्वाधिक झाला. त्या आनंदाच्या भरात आम्ही विजय मल्ल्यांच्या संपत्ती मध्ये त्या रात्री रोजच्या पेक्षा जरा जास्तच भर टाकली.पार्टि साठी आम्ही मि.पा. चे स्वयंघोषीत पत्रकार व UB च्या भरभराटी मध्ये खारीचा वाटा उचलणारे अशा दुहेरी अधिकाराने वर्णी लावली.गेल्या गेल्या आधी विजय मल्ल्यां भोवतीच्या गराड्यात शिरुन त्यांना अभिवादन केले व सध्या नविन येणार्‍या वर्षाचे खास 'किंगफिशर कॅलेंडर' बुक करुन टाकले.<br /><br />आ हा हा पार्टिचा थाट काय वर्णावा महाराजा ? पेशवाई दफ्तरातील मेजवानीची वर्णने थिटी पडावीत असा प्रसंग होता. मोठ मोठ्या लोकांच्या उपस्थीतीमुळे चॅनेल वाल्यांचीही गडबड व लुड्बुड वाढली होती.एका कोचावर विलासराव, शिंदे सरकार, आर. आर. आबा, गोपीनाथ मुंढे अशी मैफिल सजली होती. तर त्यांच्या पासुन काही अंतरावर राणे, छगन भुजबळ, मनोहर जोशी यांची गप्पाष्टके चालु होती.सलमान, शाहरुख, जॉन, प्रियांका, ऐश्वर्‍या ईत्यादी तार्‍यांची रोशणाई तर विचारुच नका. खुद्द आपले धरम दादा व अजय देवगण येणार्‍या प्रत्येकाचे " खुब जमेगा रंग जब मिल बैठेंगे ३ यार, आप हम और हि हि हि हि सोडा" असे म्हणुन स्वागत करत होते.एका घोळक्यात खुद्द भरत जाधव, अविनाश नारकर (हा माणुस आपले नाव बदलुन विक्रम गोखले (जु.) असे क ठेवत नाही कोणास ठाउक) त्यांची कोणत्याही प्रसंगात उगिचच कॅमेर्‍याकडे बघत हसणारी अर्धांगीनी ऐश्वर्‍या, मकरंद अनासपुरे अशी हि मंडळी बघुन आम्हाला न पिताच हलकिशी किक बसली.विलासराव :- काय चक्कर आली का काय ?<br /><br />आम्ही :- साहेब अहो ह्या अशा ठिकाणी ह्या लोकांना बघुन आणी काय येणार ?विलासराव :- सवय लावुन घ्या आता ह्याची, 'सगळ्या' ठिकाणी मराठी माणसाला ८०% आरक्षण मिळालेच पाहिजे असा कायदाच काढतोय आम्ही.<br />गोपीनाथराव :- सुरेखा सुरेखा ! (विलासराव जराशे खाकरतात)<br />गोपीनाथराव :- सुरेख, सुरेख कायदा आहे असे म्हणालो मी.<br />(शिंदे सरकार नेहमी सारखे गोजीरवाणे हसतात.)<br />"महागाई आणी बेकारीच्या झळा सुद्धा सगळ्यात जास्त अगदी ८०% पेक्षा ही जास्त, मराठी माणसालाच मिळायला पाहिजेत हा उपक्रम आपण राबवत आहातच की !!" पाठीमागच्या कोचावरुन राणे सहेबांचा टोला.<br />विलासराव :- कोकणातील व पुण्यातील आपली 'उलाढाल' बघुन मराठी माणसाची प्रगतीच जाणवते. (विलासरावंची कोपरख़ळी)<br />'उलाढाल' शब्द ऐकल्या बरोब्बर भरत जाधव आणी मकरंद कोचाकडे धावले.<br />मकरंद :- तुम्ही का नाही साहेब फकस्त काय'द्याचे बोला ?<br />शिंदे सरकार :- कोण कोणास काय देतय ?<br />भरत जाधव :- करमणुक करात माफी द्या असे म्हणायचे आहे भवतेक त्याला.<br />विलासराव :- जाधव अहो येव्हडे गुणी कलाकार तुम्ही, मुख्यमंत्र्याची भुमीका साकारलीत, वाण नाही पण गुण तरी लागायला पाहिजे होता की हो !<br />भरत जाधव :- (टिपीकल चेहरा करुन) अह्हो... म्हणजे काय ?<br />विलासराव :- अहो ज्या सिनेमा मध्ये करमणुक नसते त्यांनाच फक्त करमणुक करात सवलत मिळते जाधव.<br />मकरंद :- ह्या ह्या ह्या नाहि ते कसे आहे ना साह्येब की आंधळा दळतो आन कुत्रा पिठ खातो अशी गत हाये हि.<br />विलासराव :- म्हणजे ?<br />मकरंद :- ब्लाईंड क्रशिंग एंड डॉग इटींग हो !<br />भरत :- आपण निघुयात का ? जाधव निघाले.......<br />आर. आर. आबा :- खरेच गुणी रत्ने आहेत.<br />गोपीनाथ राव :- आमच्या 'पनवेल, मुंबई ला तर 'खाणी' होत्या रत्नांच्या, पण त्या तुम्ही बंद पाडल्यात.<br />छगनराव :- त्यांना फक्त गोळीच्या बदली गोळी, आणी एक मळुन तयार केलेली ग़ोळी येवढेच आवडते.<br />तापलेले वातावरण बघुन आम्ही हळुच काढता पाय घेतला. थोडे पुढे गेलो तर एक कोचावर तोंडाच 'आ' करुन अमोल पालेकर बसलेले दिसले. ज्या सरकारी चित्रपट संस्थेबरोबर त्यांनी 'बनगरवाडी' बनवला, त्या संस्थेतील अधिकारीच तिचा उल्लेख 'भंगारवाडी' करतात हे ऐकल्या पासुन पार खचुन गेले आहेत बिचारे.एका विशिष्ठ कोपर्‍यापासुन लोक बरेच दूर दूर जातना बघुन आम्ही आमचा मोर्चा तिकडे वळवला, आमचा अंदाज खरा ठरला, हिमेस भाई ने मनोज वाजपेयी साथ साथ तिकडे बसले होते. एकाला नासीक गायनामुळे तर एकाला त्रासिक अभिनयामुळे जनतेनी नाकारले असावे भवतेक.<br />आम्ही :- और मनोजजी कैसे है आप ?<br />मनोज :- जय महाराष्ट्र ! हे बघा आपण मला भिकु म्हात्रे मुंबईचा दादा ह्याच भुमिकेत कायम लक्षात ठेवावे हि विनंती.<br />आम्ही :- (लबाड चेहर्‍याने) 'राज' की बात कह दू तो , जाने मेहेफील मे फ़िर क्या हो.....<br />हिमेसभाई :- वांह वांह ... आइये नयी चिझ सुनाता हू आपको.<br />आम्ही :- कान मे सर्दि के कारण अडचण है, नंतर आता हू.<br />हिमेसभाई :- अरे हमारा गाना सुनोगे तो सब चला जायेगा.<br />आम्ही :- (लगबगीने काढता पाय घेत) वोच भिती है के कहि जिवच ना चला जाये.<br />समोर बराच मोठा घोळका जमला होता, आम्ही हि धक्का बुक्की करुन घुसलो आत. समोरच एका कोचावर मल्लिका शेरावत आणी तनुश्री दत्ता बसलेल्या दिसल्या.<br />(येव्हड्या गोंधळात ऐकु आलेले काहि संवाद)<br />तनुश्री :- गॉड काय उकडतय !<br />मल्लिका :- हो ना, यु नो व्हॉट... एडम एंड इव्ह व्हॉज रिअली लकी हांन.<br />तनुश्री :- यह ! प्लस तेंव्हा नो प्रदुषण एंड ऑल. मी तर आजकाल सकाळी उठुन व्यायाम चालु केला आहे. तु सकाळी उठल्या उठल्या काय करतेस ?<br />मल्लिका :- सगळ्यात आधी मी माझ्या घरी जाते. मग ऑल अदर थिंग्स.<br />खरच कानाला सर्दी का झाली नाही, ह विचार करत आम्ही गर्दितुन बाहेर आलो, समोर बघतो तर खुद्द नरेन कार्तिकेयन उभा. ह्या माणसा विषयी मला प्रचंड प्रचंड कौतुक होते, जेव्हा जेव्हा मी वाचायचो कि भारताचा नरेन शर्यती मध्ये १२ वा आला, १४ वा आला तेव्हा उर कसे भरुन यायचे, मग आम्हाला कळाले कि हा १५ स्पर्धकांमध्ये १२ किंवा १४ वा येतो. असो .....<br />पलिकडेच दिपिका पदुकोण उभी होती आणी तिच्या आजु बाजुला युवराज, धोनी, हरभजन, श्रिसंथ ह्या क्लोजींग फिल्डर्स चा गराडा पडला होता. आम्ही आमचा मोर्चा तिकडे वळवला, पण आम्ही काही विचारण्या आधिच आम्हाला काही उत्तरे मिळाली ती आम्हि खाली देत आहोत. काही संदर्भ लागल्यास आम्हाला हि कळवा.<br />दिपिका :- वुई आर जस्ट गुड फ्रेन्डस !<br />युवराज :- कोण काय लिहिते त्याची मी काळजी करत नाहि. सध्या मी माझ्या कारकिर्दिवर लक्ष केंद्रित केले आहे.<br />धोनी :- दादा आणी सचिन ह्यांच्यामुळेच मी आज येथे पोचलो आहे. मी त्यांच्या विषयी असे बोलीनच कसे ?<br />हरभजन :- शेवटि आपले पुर्वज 'मंकीच' होते ना ? येव्हडा गदारोळ कशाला उगीच ?<br />श्रिसंथ :- मी खरच नाही हो लेट नाईट पार्टी केली ! आणी ती कुंडी वार्‍यामुळे खाली पडली त्या रात्री !डोक्याला हाथ लावत आणी मिळालेल्या उत्तरांचे प्रश्न शोधत आम्ही घराचा मार्ग धरला !<br /><br /><br /><br /><a href="http://www.zabrigraphics.com/Glitter-Generator/"><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/p.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/r.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/s.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/d.gif" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1452603164909466731-5115207710914339780?l=papillonprasad.blogspot.com'/></div>PrAsIhttp://www.blogger.com/profile/03682332159546973852Prasad.Tamhankar@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-1452603164909466731.post-3734924474825579932008-11-15T15:23:00.003+05:302008-11-15T15:27:26.041+05:30स्थळ :- पंतप्रधानांच्या बंगल्यातील मिटींग हॉल<br />विषय :- हिंदु दहशतवाद<br />पात्रे :- (हिरव्या कोचावर) अबु आझमी, शबाना आझमी (हिरव्या साडीमध्ये), जावेद अख्तर, अमर सिंह, मुल्लायम सिंह यादव, दिलिप कुमार.<br />(भगव्या कोचावर) लालक्रुष्ण अडवाणी, शत्रुघ्न सिन्हा, नरेन्द्र मोदी, सुषमा स्वराज, उद्धव ठाकरे.<br />(समोर इटलीहुन मागवलेल्या कोचावर मनमोहन सिंह, सोनीया गांधी, राहुल गांधी, विलास राव देशमुख, शरद पवार, आर. आर. पाटिल)<br /><span class=""></span><br />शबाना दिदी :- (ईकडे तिकडे बघत ) हुश्श....<br />दिलीप कुमार :- उमममम क्या हुआ मोहतरमा ??<br />शबाना दिदी :- या अल्लाह ते रामदास आठवले , मी पण येतो म्हणुन मागे लागले होते, कसे तरी त्यांना चुकवुन आले.<br />जावेद अख्तर :- देश है तो मुश्किले है, मुश्किले है तो कठिनाईयां है, ये है तो वो है और सब है तो रास्ते भी है.<br />अमरसिंह :- वाह वाह..<br />लालक्रुष्णजी :- (हळुच शत्रुघ्न सिन्हाच्या कानात) आपण अटलजींना आणायला हवे होते, मग कळाले असते ह्या अख्तरांना कविता काय असते ते.<br />अमरसिंह :- सगळ्यात आधी तरुणपणातला हसरा आणी रुबाबदार फोटो सर्व वर्तमानपत्रात छापुन आल्या बद्दल पंतप्रधानांचे अभिनंदन हॅ हॅ हॅ..<br />(मुलायम त्यांना कोटाला धरुन खाली बसवतात)<br /><br />मुलायम :- (हळु आवाजात ) क्रुपा करुन आज तरी शहाण्यासारखे बोला, तो हरभजनसिंह चा फोटो आहे.<br />(भगव्या कोचावर थोडीशी खस खस )<br />मनमोहनजी :- आपण सगळे वेळात वेळ काढुन माझ्या बोलवण्यावरुन येथे आलात त्या बद्दल आभार.<br />(नाहितर आजपर्यंत लोकांनी बोलवायचे आणी आम्हि हातातली कामे (?) टाकुन पळायचे हिच आम्हाल सवय.) (मनातल्या मनात)<br />देश आज फ़ार मोठ्या संकटात सापडला आहे, सांप्रदायी शक्ती हावी होत आहेत, प्रांता प्रांतात भाषिक दंगली चालु आहेत, आम्ही ह्याचा तिव्र निषेध करतो, आणी लवकरात लवकर ठोस पावले उचलायचे आश्वासन देतो. ( हे वाक्य बोलताना ते आलटुन पालटुन उद्धव, विलसराव आणी आबांकडे बघतात.)<br />(उद्धव दालनातल्या फोटोंचे परिक्षण करत आहेत, विलासरावांना डुलकी लागली आहे आणी आबा डाव्या हाताच्या ५ बोटां मध्ये उजव्या हाताचे एक बोट घालुन स्क्रु पिळल्यासरखे काहितरी करत आहेत.)<br />आज देशाला गरज आहे ती सामजिक एकतेची, सर्व धर्म समभावाची, एकमेकांवर विश्वास ठेवण्याची.<br />राहुल :- (हळु आवाजात) मॉम लेट मी गो ना, आज मन्नु अंकल जरा जास्तच बोर करत आहेत.<br />सोनीया :- सिट क्वाएट, हे सगळे बघुन आणी शिकुन घे, तुला आता ह्याची सवय व्हायला हवी, भावी पंतप्रधान आहेस तु ह्या देशाचा !<br /><br />शबाना दिदी :- हे सगळे बोलायला ठिक आहे मनमोहनजी, पण आज खरी परिस्थीती हि आहे कि एक मुसलमान म्हणुन मला मुंबईत राहायला घर मिळत नाहिये.<br />अमरसिंह :- शेम शेम शेम शेम<br />मुलायम :- श्शु ओरडु नका, हि काय संसद वाटली का तुम्हाला ?<br />उद्धव :- हे बघा हे बघा आधि तुमचे शब्द मागे घ्या ! काय वाटेल ते बोलायला आणी करायला हा काहि दिपा मेहताचा सेट नाहीये.<br />जावेद अख्तर :- चुप्प तुम रहो चुप्प हम रहे....<br />मुलायम :- हेच ते हेच ते, आरडा ओरडी आणी गोंधळ करायचा, समोरच्याला धमक्या द्यायच्या, आणी समोरचा अल्पसंख्यांक असला कि ह्यांच्या आवाजाला अजुन धार चढते.<br />शत्रुघ्नजी :- खामोश !! काय सारखे अल्पसंख्यांक अल्पसंख्यांक म्हणुन गळे काढता ? काहि झाले कि अल्पसंख्यांक समाजावर अन्याय म्हणुन आरडा ओरडी करता ? पाकीस्ताना पेक्षा जास्त मुसलमान ह्या देशात आहेत आणी तिथल्या पेक्षा जास्ती सुरक्षित आहेत ! ह्हान !!<br />विलासराव :- (मनातल्या मनात) च्या आईला असा आवाज लावता यायला पाहिजे, आमचे ध्यान रितेश हे कधी शिकणार काय माहित...<br />अमरसिंह :- आता तर हिंदु दहशतवाद सुरु झाला आहे, निष्पाप मुस्लिमांवर हल्ले होत आहेत, त्यांना कोणी वाली उरला नाहिये.<br />लालक्रुष्णजी :- वाली हा रामाचा शत्रु होता, राम आमचा आदर्श आहे, हम मंदिर वही बनायेंगे, जय श्रिराम !!<br />सोनीयाजी :- हे बघा आपण ईथे भांडायला नाहि जमला, आपण एक व्हायला पाहिजे आणी देशाच्या शत्रुला नामकरण केले पाहीजे. देशाला वाचवने कि जिम्मेदारी आता बहुसंख्यांक समाजाची आहे.<br /><br />विलासराव :- नामकरण नाही मॅडम, नामोहरम.<br />सोनीयाजी :- हो हो तेच काय ते, जे सध्या राणेंनी तुम्हाला केले आहे.<br />सुषमाजी :- आता ह्या देशाला वाचवण्यासाठी काय करायचे हे बाहेरुन आलेल्यांकडुन का शिकावे लागणार आम्हाला ?<br />शबाना दिदी :- हेच ते, आपले -परके, आतले-बाहेरचे हे भेदभाव बंद करा, सुखानी जगु द्या अल्पसंख्यकांना.<br />मोदी :- इस देश मे रहना होगा, तो खुद को हिंदु कहना होगा. म्हणे निष्पाप ! अहो सगळे मुस्लिम अतिरेकी नसतात पण सगळे अतिरेकी मुस्लिम असतात त्याचे काय ? इतकी वर्षे आमचा समाज जे सोसत आलाय ते तुमच्या बाबतीत एकदा घडल्या बरोब्बर संताप झाला की तुमचा. आणी हे नाकर्ते सरकार धावले लगेच हिंदु साधु साध्वी आणी सैनिकांना पकडुन तुम्हाला खुश करायला.<br />लालजी :- शांत गदाधारी भिम शांत !<br />मनमोहनजी :- केंद्र सरकारवर आरोप करणे चुकीचे आहे, ह्या सर्व अटक आणी गुन्ह्याची तपासणी राज्याकडे दिली आहे. (विलासरावांना डोळ्याने खुणावतात)<br />विलासराव :- आताच आबा पाटलांनी सांगीतल्याप्रमाणे ..<br />आबा :- मी कधी काय सांगीतले ? उगाच त्या चॅनेल वाल्यांसारखे वागु नका. साहेब, तुम्ही काहितरी बोला ना.<br />शरदराव :- आपण एक कमिटि स्थापन करुन आपदग्रस्तांना सह्हाय केले पाहिजे, त्यांची कर्जे माफ़ केली पाहिजेत आणी त्याना आर्थिक सह्हाय केले पाहिजे. मी ह्या कमिटि चा अध्यक्ष व्हायला तयार आहे.<br />राहुल गांधी :- पण आता आम्ही तुम्हाला पैसे खायची संधी द्यायला तयार नाहिये. हो कि नाहि ग मॉम ?<br />(सोनीयाजी अल्वा मॅडम चा एस.एम.एस. वाचण्यात मग्न आहेत.)<br /><br />अबु आझमी :- आतापर्यंत झालेल्या सगळ्या बॉंबब्लास्टची परत चौकशी झाली पाहीजे, अफ़जल गुरु सारख्या निरपराध माणसांना सोडुन द्या. हे सगळे स्फोट संघ परिवार, भाजप, बजरंग दल, विश्व हिंदु परिषद आणी बाळासाहेबांनी केले आहेत.<br />उध्दव :- तोंड सांभाळ रे ए आबु ! बाळासाहेबांचा अपमान म्हणजे संपुर्ण हिंदु समाजाचा अपमान. पाय ठेवु द्यायचो नाहि तुला मुंबईत !<br />राहुल :- मॉम, बाळासाहेब म्हणजे ते देशाची घटना लिहिणारे ना ?<br />सोनीया :- हुह्ह ! अरे ते आबासाहेब, बालासाहाब म्हणजे देशातील मुलींची पहिली शाळा काढणारे.<br />(वरिल ज्ञान ऐकुन इटलीहुन मागवलेल्या कोचावर स्मशान शांतता)<br />अबु :- इतनाच कर सकते तुम लोगा, सच्ची बातां बहोत कडवी लगती.<br />मोदि :- ए कडु अरे बस्स खाली !<br />मनमोहनजी :- काहि वेळा तपासकामात एका विशिष्ठ समाजाला लक्श्य केले गेले हे खरे आहे, मी त्यांची माफ़ी मागतो. पण त्या समाजानेही पुढे येउन हे थांबवायचे प्रयत्न केले पाहिजेत.<br />उद्धव :- कुरवाळा अजुन त्यांच्या दाढ्या.<br />जावेद अख्तर :- मनमोहनजी, हे ब्लास्ट म्हणजे इतकी वर्षे तळागाळात राहिलेल्या आणी सतत अपमानीत केल्या गेलेल्या समाजाच्या अस्वस्थपणाचे, वेदनेचे हुंकार आहेत.<br />राहुल :- म्हणजे नक्की काय आहेत ग मॉम ?<br />सोनीयाजी :- म्हणजे काय ते आता त्यांना पण सांगता येइल का नाही काय माहित ?<br />मोदि :- तुमच्या असंख्य हुंकारा नंतर हिंदुंनी एक भुभु:कार केला तर काय बिघडले मग त्यात ?<br />अमरसिंह :- अन्याय अन्याय .. साला अन्याय करता है, आंय ! अग्नीपथ अग्नीपथ ...<br />लालक्रुष्णजी :- (मोदिंकडे बघत) आता येणार्‍या निवडणुकीत जनताच याचे उत्तर देइल. समजले ? मग पंतप्रधान मीच आहे म्हटले. (मोदि आणी उद्धव एकमेकांकडे बघुन अर्थपुर्ण हसतात.)<br /><br />विलासराव :- आम्ही छातीचे कोट करुन सर्वांचे रक्षण करु, सर्व प्रकारची मदत पुरवु.<br />राहुल :- येव्हडे सगळे करता येणे तुम्हाला शक्य असेल तर तुम्ही विजेचे बिल का भरत नाहि बुवा ?<br />(ह्या वेळी हिरव्या व भगव्या दोन्ही कोचावर खस खस)<br />मनमोहनजी :- आपण सर्वांनी एक होउन समजुतीने ह्यातुन मार्ग काढुया आणी हाथात हाथ घालुन पुढे जाउयात. आता आपण जेवणासाठी थोडी विश्रांती घेउयात. जयहिंद, जय जवान<br />शरदराव :- जय किसान !<br /><br /><a href="http://www.zabrigraphics.com/Glitter-Generator/"><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/p.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/r.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/s.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/d.gif" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1452603164909466731-373492447482557993?l=papillonprasad.blogspot.com'/></div>PrAsIhttp://www.blogger.com/profile/03682332159546973852Prasad.Tamhankar@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-1452603164909466731.post-73116977033402269152008-11-12T20:20:00.003+05:302008-11-12T20:29:46.489+05:30<span style="color:#3366ff;">आपण कुठल्या ना कुठल्या कामात असताना ह्या क्रेडिट कार्ड वाल्यांचा फोन येत नाही असे होत नाही. आधि मला सुध्दा संताप यायचा पण मग आता आम्ही ह्याचा आनंद घ्यायला शिकलो आहे, आणी आता तर आमची खात्रीच झाली आहे कि हे फोन आम्हाला तणावमुक्त करण्यासाठीच येतात. आपल्यालाहि ह्यातुन काही फायदा व्हावा ह्या सदहेतुने आमचे संभाषण येथे देत आहोत. (ह्यात कोणालाहि दुखवायचा हेतु नाही.)</span><br /><span style="color:#3366ff;">वेळ :- दुपारी २.१५ (गरगरित जेवण करुन नुकतेच आडवे झालो आहोत)<br /><span class=""></span></span><br /><span style="color:#3366ff;">कन्या :- गुड आफ्टरनून सर, आय एम कॉलींग फ्रॉम दरोडा बॅंक.<br />आम्ही :- जय महाराष्ट्र ! (पहिल्याच चेंडुवर षटकार)<br />कन्या :- नमस्ते सर, मी दरोडा बॅंकेमधुन बोलतीये, आम्ही एक नविन क्रेडिट कार्ड लॉंच करतोय त्या विषयी माहिति द्यायला हा फोन केला होता सर. तुम्ही इंट्रेस्टेड आहात का सर ?<br />आम्ही :- कोणाच्यात ?<br />कन्या :- सर कार्डमध्ये हो<br />आम्ही :- ओह्ह अच्छा , काय आहे ना कि आयुष्यात पहिल्यांदा कोणीतरी येवढ्या गोड आवाजात इंट्रेस्टेड आहात का ? असे विचारले हो, त्यामुळे जरा गोंधळ उडाला बघा.<br />कन्या :- (मनातल्या मनात खुश झाली असावी) मग सर तुम्हाला कधि वेळ आहे ?<br />आम्ही :- अहो तुमच्या साठी वेळच वेळ आहे आमच्याकडे !</span><br /><span style="color:#3366ff;">कन्या :- तसे नाही सर, ह्या कार्ड विषयी माहिती देण्यासाठी.<br />आम्ही :- अहो असे मला गोंधळवु नका हो, एक तर सुंदर मुलीशी बोलायचे म्हणजे आमची आधिच वाचा बसते. मला सांगा तुमच्याच कार्डची माहिती मी तुम्हाला कशी आणी का द्यायची ?<br />कन्या :- (डबल खुश होत ) अय्या अहो सर म्हणजे तुम्हाला कधी वेळ आहे ? आमचा प्रतिनिधी येउन तुम्हाला पुर्ण माहिती देइल.<br />आम्ही :- एक प्रश्न विचारतो रागवु नका, तुमचे नाव मंजिरी आहे का हो ? आणी तुम्ही अहिल्यादेवी शाळेत होता का ?<br />कन्या :- नाही ! आपण कार्ड विषयी बोलुयात का ?<br />आम्ही :- बघा रागवलात ना तुम्ही ? आहो एक खुप चांगली मैत्रिण होती हो माझी ह्या नावाची, अगदी असाच गोड आवाज आणी असेच जड जड मराठी शब्द वापरायची सवय होती हो तिला. तुमचा आवाज ऐकला आणी तिच आठवली बघा पटकन, माफ़ करा मला. म्हणतात ना आपली दुख: हि लोकासाठी विनोद असतात तेच खरे.<br />कन्या :- (भावुक स्वरात) नाही रागावले नाही सर. कुठे असतात त्या आता ? त्या पण बॅंकेत असतात का ?<br />आम्ही :- नाही हो, लहानपणीचा ताटातुट झाली आमची, कुठे आहे काय करते ... काही काही माहीत नाही हो. (आम्ही जमेल तेव्हड्या दु:खी सुरात)<br />कन्या :- (चिकाटी न सोडता) ओह, सो सॉरी सर. आज वेळ काढु शकाल का सर तुम्ही ?<br />आम्ही :- हो जरूर, तुम्हाला भेटुन आनंदच होइल मला. पुन्हा त्या जुन्या आठवणी ताज्या होतील आणी मग आज तरी निदान दारू ची गरज लागणार नाही मला... (फुल्ल टु देवदास इस्टायील)</span><br /><br /><span style="color:#3366ff;">कन्या :- सर, मला भेटुन ? आमचा त्या भागातला एजंट येउन भेटेल सर तुम्हाला. मी नाही. (हळु हळु कन्या त्रासीक स्वरात बोलायला लागली आहे.)<br />आम्ही :- अरे असे कसे ? फोन करणार तुम्ही, वेळ देणार आम्ही तुम्हाला, आणी तो का भेटायला येणार ? मेहनत करे मुर्गा आपले मुर्गी आणी अंडा खाये फकीर ?<br />कन्या :- (प्रचंड नाराजीने) सर, आम्ही फक्त कॉल सेंटर साठी काम करतो. लोकांना भेटण्यासाठी वेगळी माणसे नेमली आहेत.<br />आम्ही :- अच्छा म्हणजे फोनवर टोप्या घालणारी आणी प्रत्यक्षात टोप्या घालणारी वेगवेगळी माणसे आहेत तर !!<br />कन्या :- पार्डन सर ?? (आतुन संतापाचे स्फोट होत असावेत त्यामुळे कन्या परत इंग्लिश वर घसरली आहे)<br />आम्ही :- नाही म्हणजे तुमच्या भेटिचा योग नाहीच म्हणा की, काये मन कसे वेडे असते बघा, लगेच तुमच्या भेटीची स्वप्न रंगवुन तय्यार. लबाड कुठले !<br />कन्या :- सर सध्या तुम्ही कुठले कार्ड वापरत आहात ?<br />आम्ही :- नेटवाला.कॉम चे. पण ४ वर्ष झाली अजुन कसे आणी कुठे वापरायचे ते कळाले नाहिये.<br />कन्या :- सर, मी क्रेडिट कार्ड बद्दल बोलत आहे.<br />आम्ही :- हो, ते तुम्ही फोन उचलल्या उचलल्या सांगीतलेत की !<br />कन्या :- सर, आय मिन सध्या तुम्ही कुठले क्रेडिट कार्ड वापरता ?</span><br /><span style="color:#3366ff;">आम्ही :- अहो रेशन कार्ड नाहिये माझ्याकडे अजुन, क्रेडिट कार्ड बद्दल काय विचारताय ? पण खरच आपण नाहि का हो भेटु शकणार ? अगदी तुमच्या सोयीच्या वेळी.<br />कन्या :- सर तुम्हाला कार्ड हवे आहे का ? मला बाकीच्या ग्राहकांना सुध्दा फोन करायचे आहेत. प्लिज कार्ड विषयी बोला.<br />आम्ही :- तुम्ही तुमचे काम उरकुन घ्या ना निवांत. माझा नंबर तर आहेच तुमच्याकडे, संध्याकाळी तुम्ही मोकळ्या झाल्यात की मग एक मिस कॉल द्या, मी करतो तुम्हाला फोन.<br />(पलिकडुन असभ्य काहितरी पुटपुटल्याचे ऐकु येउन खाडकन फोन आदळला जातो.)</span><br /><br /><br /><a href="http://www.zabrigraphics.com/Glitter-Generator/"><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/p.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/r.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/s.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/d.gif" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1452603164909466731-7311697703340226915?l=papillonprasad.blogspot.com'/></div>PrAsIhttp://www.blogger.com/profile/03682332159546973852Prasad.Tamhankar@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-1452603164909466731.post-78671684020276975492008-11-07T12:24:00.000+05:302008-11-07T21:06:04.050+05:30<span style="color:#ff0000;">चित्रपटाचा ट्रेलर :- http://in.youtube.com/watch?v=bhWatrG4WTI<br /></span><br /><span style="color:#3366ff;">दिग्दर्शक :- जगदिश शर्मा<br />प्रदर्शन :- २१ ओक्ट. २००८<br /><br />-------------------------------------<br /><br />कलाकार :-<br />क्रिश्णा अभिषेक, ह्रुषीता भट्ट, प्रेम चोप्रा, शक्ति कपूर,कादर खान, कमाल रशिद खान, रवि किशन, रज़ा मुराद, चंकी पांडे, निर्मल पांडे, रणजीत, शिवा रिंदानी, किम शर्मा, यशपाल शर्मा, ग्रेसी सिंग, मनोज तिवारी, मुकेश तिवारी.<br /><span class=""></span></span><br /><span style="color:#3366ff;">तुफान विनोदि आहे हा विचित्रपट. अतिभव्या असे सेट, तगडी स्टारकास्ट, उच्च दर्जाचे छायाचित्रण सगळे कसे अगदी वाह वाह आहे.<br /><br />ह्या विचित्रपटातिल हिरो ला बघताना आपल्याला एकाच वेळी राजकुमारचा आवाज आणी दिलिप कुमारचा अभिनय असा दुहेरी आनंद मिळतो. ह्या वयातला आमचा देव आनंद सुद्धा ह्या विचित्रपटातिल हिरो पेक्षा कितितरी देखणा आणी चपळ वाटतो हा भाग निराळा. असो, इतर कलाकारांविषयी आनंदच आहे, बरेचशे आपण ह्याना पाहिलेत का ह्या सदरात मोडतात, उरलेले काहि यादव वंशिय आडनाव लावत असल्याने ह्या विचित्रपटात घेतले असावेत, काहि नाव परिचीत आहेत, त्या पैकी काहिनि म्हशीची व काहिनि ह्या विचित्रपटात कळशीची पाहुणी भुमिका केली आहे असे आमचा खास सुत्रधार सागंतो.<br />सर्वच कलाकार ज्या सहजतेने गोठ्यात वावरतात त्या सहजतेने विचित्रपट भर वावरले आहेत. पानाला ज्या सहजतेनी चुना लावताता ( आजकाल हे लोक महाराष्ट्राला चुना लावत आहेत असे आमचा एक खोचक साथिदार निर्माता म्हणाला व लवकरच ह्या विषयावर आपण 'भाग भय्या राज आया' ह्या नावाचा सिनेमा काढत आहोत असे त्यानी आमच्या कर्णेंद्रियावर घातले.) त्या सहजतेने प्रत्येकानी अभिनय केला आहे. आपल्या अभिनयाच्या रतिबाने पुर्णवेळ प्रेक्षकांना खुर्चित बांधुन ठेवण्याची जादु ह्या विचित्रपटात आहे. (काहि दुष्टबुद्धि लोक प्रेक्षक पहिल्या सिन लाच बेशुद्ध पडतात अशी बदनामी करत आहेत, देव त्यांना म्हशीच्या पायाखाली चिरडो.) ह्या विचित्रपटाला मोठ्या प्रमाणात गर्दि करुन आपदग्रस्तांना सहकार्य करावे.</span><br /><br /><a href="http://www.zabrigraphics.com/Glitter-Generator/"><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/p.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/r.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/s.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/a.gif" border="0" /><img alt="" src="http://gallery.zabrigraphics.com/gl/12/d.gif" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1452603164909466731-7867168402027697549?l=papillonprasad.blogspot.com'/></div>PrAsIhttp://www.blogger.com/profile/03682332159546973852Prasad.Tamhankar@gmail.com0tag:blogger.com,1999:blog-1452603164909466731.post-14938650825395168142008-09-24T19:48:00.000+05:302008-09-24T20:00:46.052+05:30हे कडाडणाऱ्या विजांनो<br />घोंघावणाऱ्या वाऱ्यांनो<br />ऐका मी बोलतोय मी<br />कर्ण आहे मी सुर्यपुत्र आहे मी.<br /><br />हिमालयासारखा माझा आत्मविश्वास आहे<br />निर्भय आहे मी अजिंक्य आहे<br />बांधले ना कस्पटांनी वाघाला कधी<br />कर्ण आहे मी सुर्यपुत्र आहे मी.<br /><br />उडवीन दाणादाण रणी<br />मर्दून टाकीन अहंकार<br />नाही टिकले समोर कुणी एका क्षणावरी<br />कर्ण आहे मी सुर्यपुत्र आहे मी.<br /><br />ना दानात हरलो कधी<br />ना शौर्यात पडलो कमी<br />जिंकल्या चारी दिशा एकल्याच्या हिंमतीवरी<br />कर्ण आहे मी सुर्यपुत्र आहे मी.<br /><br />असलो सुर्याचा अंश, टाकले मातेने तरी<br />वाढलो सूताच्या घरी,पडली न माया कमी<br />निंदा सहली परी मती न फ़िरली कधी<br />कर्ण आहे मी सुर्यपुत्र आहे मी.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1452603164909466731-1493865082539516814?l=papillonprasad.blogspot.com'/></div>PrAsIhttp://www.blogger.com/profile/03682332159546973852Prasad.Tamhankar@gmail.com0